Partisinin TBMM Küme Toplantısı’nda açıklamalarda bulunan MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki okul ataklarıyla ilgili dikkat çeken açıklamalarda bulundu.
“TÜRK GENÇLİĞİ TEST İLE TOST ORTASINA SIKIŞMIŞ”
“Eğitim günübirlik siyasi çekişmelerin, dar ideolojik hesapların, kısır polemiklerin konusu değildir” diyen Bahçeli, “Eğitim direkt doğruya ulusal beka sorunudur. Eğitim milletin istikbal sıkıntısıdır. Eğitim, ağacın yaşken eğildiği, karakterin küçük yaşta yoğrulduğu, bir milletin yarınlarda nasıl bir hüviyete kavuşacağının tayin edildiği hayati bir merhaledir. Türk gençliği test ile tost ortasına sıkışmış, beş şık ortasına hayallerini sığdırmak zorunda kalmış, imtihandan imtihana koşup puan biriktiren, sertifika kovalarken hayatı kaçıran bir gençlik olmamalıdır. Türk gençliği, cebri bildiği kadar besteyi de duyan, fiziği kavradığı kadar edebiyattan anlayan, teknolojiyle büyüyen ama sanattan kopmayan, dünyayı tanıyan lakin kendi köküne yabancılaşmayan bir anlayışla yetiştirilmelidir” dedi.
BÜTÇE ÜZERİNDEN GÖNDERME
Milli Eğitim Bakanlığı’nın bütçesine de değinen Bahçeli, “Milli Eğitim Bakanlığımızın bütçesinin, fiziki yatırımlar kadar çocuklarımızın ruhlarına, karakterlerine ve kabiliyetlerine nasıl dokunduğunu konuşmamız gerekmektedir. Kaynaklar tuğlaları yükselttiği kadar ufukları da genişletmelidir. Yeni sınıfların kapısını açtığı kadar genç jenerasyonların ruh ve vücut sıhhatini da önceliklendirmelidir. Sıraları dizdiği kadar şahsiyetleri de inşa etmelidir. Gerekirse bir ekmeği bölüşürüz, gerekirse lokmamızı küçültürüz. Fakat çocuklarımızı okumak istedikleri kitaplardan, araştırma yapacakları, zanaat öğrenecekleri atölyelerden, ulusal atlet olarak yetişecekleri spor alanlarından, Türkçe müzikleri yükseltecekleri sahnelerden yoksun bırakamayız. Matematikle parlayan zihinler kadar şiirle çözülen lisanlara, sporla disiplin kazanan bileklere, sahnede yürek kazanan yüreklere alan açmalıyız” tabirlerine yer verdi.
Bahçeli’nin açıklamalarından satırbaşları;
Mondros’un akabinde dalga dalga gelen işgaller, Sevr’de hukuksal kılıfa büründürülmek istenen tasfiye tasavvuru ve Anadolu’nun dört bir yanında hissedilen kuşatma iklimi, hamiyetperver milletimizi yalnız dirence çağırmamış, tıpkı vakitte kendi mukadderatını kendi iradesiyle tayin edecek yeni bir meşruiyet tabanını inşa etmeye sevk etmiştir. 23 Nisan 1920’de tecessüm eden hakikat tam da bu tarihi eşikte aranmalıdır.
“TBMM EMPERYALİZMİN İSTİKAMETİNİ BOZDU”
Türk milleti istiklal gayretini yalnız cephedeki silah kudretiyle yürütmemiş, temsil fikriyle, hukuk şuuru ile ve meclis iradesi ile tahkim etmiştir. Bu bakımdan Birinci Meclis, savaş kaidelerinin mecburî kıldığı süreksiz bir teşekkül olarak görülemez. O meclis, milletin bahtını oburlarının insafına terk etmeyen kurucu bir tarih aklının devlet iradesine dönüşmüş hâlidir. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışı, emperyalizmin istikametini bozan, üzerinde güneş batmayan kelamda imparatorluklara diz çöktüren, vesayet dayatmasına ve esaret zincirlerine Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün yol başlığında başkaldıran bir milletin kendi mukadderatına şahsen hâkim olduğu kutlu dönüm noktasıdır.
Yurdun dört bir yanı işgal edilmişken, karayolları ve demiryolları milletin tasarrufundan sökülüp alınmışken, kadınıyla, çocuğuyla, genciyle, yaşlısıyla Türk milleti bir öbür devlete maiyet ve mahkûmiyet tehdidiyle çepeçevre sarılmışken, Ankara’da yanan meşale, karanlığı yaran ulusal uyanışın, esareti reddeden kararlılığın ve Anadolu’da hayat bulacak bir şahlanışın ismi olmuştur. Türkiye Büyük Millet Meclisi, ulusal iradenin ete kemiğe bürünüp hüviyet kazandığı, karar ve hâkimiyet tesis ettiği, hâkimiyet iradesinin milletin kendisine teslim edildiği, hürriyet sevdasının devlet nizamına tahvil edildiği tarihî yürüyüşün cümle kapısıdır.
Türkiye Büyük Millet Meclisi meşruiyetini garbın başkentlerinden değil, Türk milletinin bağrından almıştır. Türk milleti ise egemenlik hakkını Malazgirt zaferinin açtığı Anadolu kapısından, Söğüt’te filizlenip cihanı saran o koca çınardan, İstanbul’un fethiyle katlanan şanından, Çanakkale’de yazılan destandan ve her karışı şehit kanıyla sulanan toprağından almaktadır. Türkiye Büyük Millet Meclisi, ateş çemberine alınmış bir vatanın, yoklukla imtihan edilen ocakların namusundan öteki sermayesi kalmamış bir ulusun bağrından doğmuştur. Hacı Bayram Veli Camii’nde semalara yükselen duaların, Rahman’a açılan avuçların, besmeleyle atılan adımların, tekbirle yürüyen yolların akabinde kapılarını açmıştır.
“GAZİ MECLİSİMİZ, EBEDİYEN PAYİDAR KALACAKTIR”
İşte o ruh bugün dimdik ayaktadır, işte o iman bugün de sarsılmazdır. Bu sebeple 23 Nisan’ı yalnız bir bayram günü olarak anmak, onun taşıdığı tarihi ve siyasi manayı daraltır. 23 Nisan, devlet fikrinin kriz karşısında dağılmadan düşünebilme kabiliyetidir. 23 Nisan, yenilginin ağır gölgesi altında dahi hukuk üretebilme iradesidir. 23 Nisan, toplumsal acıyı kurucu bir siyasal akla dönüştürebilme kudretidir. İşte içinde bulunduğumuz 28. Yasama Dönemi’nde idealimize gönül vermiş 45 milletvekili dava arkadaşımla birlikte çatısı altında vazife yapmaktan onur duyduğumuz Gazi Meclisimiz, böylesi bir imanla yoğrulmuş, böylesi bir uğraşla kurulmuş, böylesi bir fedakârlıkla ayakta tutulmuş ulusal iradenin tecelligâhıdır. Gazi Meclisimiz, aziz milletimizin istiklal beratı, istikbal ruhsatı, istikrar sancağı, prestij menbağıdır ve ebediyen payidar kalacaktır.
Ulusal egemenlik sözü manasını Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, çocuk bayramı tabiri ise manasını evlatlarımızın sevincinde bulmaktadır. 23 Nisan’ın gelecek kuşaklarımıza armağan edilmiş olması ne talihî bir tercih, ne rastlantısal bir irade, ne de temelsiz bir tasarruftur. 23 Nisan’ın Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak kutlanması, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk jenerasyonlarına verdiği kıymetin en açık tezahürlerinden biridir. Zira devlet yalnız bugünün emniyetini sağlamak için bulunmaz. Dünün hafızasını, bugünün mesuliyetini ve yarının emanetini tıpkı süreklilik tertibi içinde taşımak için kurulur.
“ÇOCUK DEVLET FİKRİNİN CEVHERİDİR”
Çocuk ise bu sürekliliğin en saf, en narin ve en belirleyici varlığıdır. Bir milletin geleceğe dair argümanı en berrak biçimde çocuklarına bakışında görünür. Çünkü çocuk yalnız korunması gereken bir emanet değil, devlet fikrinin yarına uzanan canlı cevheridir. Zira çocuk, ailenin sevinci olduğu kadar milletin devam fikridir. Çocuk, bir okulun öğrencisi olduğu kadar devletin yarınki insan mayasıdır. Korunması gereken bir emanet olduğu kadar toplumun ahlaki düzeyini gösteren en berrak aynadır. Bir milletin çocuklarına bakışı aslında kendi geleceğine bakışıdır. Bir devletin çocukları muhafaza biçimi ise yalnız bugünkü şefkatini değil, yarına dair tasavvurunu, insan anlayışını ve medeniyet argümanını da ortaya koyar. Hâkimiyet millet nezdinde hükümran kılınırken, çocuklarımızın varlığında ebedî kılınmıştır. İşte bu sebeple 23 Nisan, atiye olan ahdimizdir. Evlatlarımız bu topraklarda sürecek hükümranlığımızın, yazılacak öykülerimizin, söylenecek sözlerimizin, yazılacak şiirlerimizin, lisandan lisana dolanacak türkülerimizin beyannamesidir.
“EĞİTİM ULUSAL BEKA MESELESİ”
Değerli dava arkadaşlarım, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın bizlere yüklediği en ağır görevlerin başında hiç elbet eğitim gelmektedir. Hakikaten Ulusal Uğraş yıllarında savaş bütün şiddetiyle devam ederken ve hatta Polatlı’dan duyulan top sesleri Ulus’ta yankılanırken, Ankara’da toplanan Birinci Maarif Kongresi, bıçak kemiğe dayanmış, düşman kapıya dayanmış olsa dahi topyekûn kurtuluş iradesinin cephede olduğu üzere eğitimde de tesis edileceğini göstermiştir. 1921 yazında savaş kaideleri altında Ankara’da toplanması, eğitim probleminin Cumhuriyet’in birinci yıllarında talihî değil, kurucu bir başlık olarak görüldüğünü açıkça ortaya koymaktadır. Savaşın en kritik anında, Türk ulusal eğitiminin temellerinin belirlenmesinde tarihî bir adım olan bu kongre, eğitimin ertelenemez bir ulusal gereksinim olduğunun tarihî simgesidir. Eğitim günübirlik siyasi çekişmelerin, dar ideolojik hesapların, kısır polemiklerin konusu değildir. Eğitim direkt doğruya ulusal beka problemidir. Eğitim milletin istikbal sıkıntısıdır. Eğitim, ağacın yaşken eğildiği, karakterin küçük yaşta yoğrulduğu, bir milletin yarınlarda nasıl bir hüviyete kavuşacağının tayin edildiği hayati bir merhaledir.
“TÜRK GENÇLİĞİ SERTİFİKA KOVALARKEN HAYATI KAÇIRAN BİR GENÇLİK OLMAMALIDIR”
Okullarımız, ilim ve fennin zihinlere kazındığı kadar vatan ve millet sevgisinin minik yüreklere nakşedildiği asli mevzilerdir. Okullarımız, İstiklal Marşı’nın tarihî değeriyle birlikte manasının kavrandığı, özgürlüğün değerinin öğretildiği, aidiyet hissinin evlatlarımızın ruhlarında kök saldığı şahsiyet inşa alanıdır. Ulusal eğitim ile temel gayemiz, diploma sahibi ancak istikametsiz evlatlar değil, vatan bilen, yurt bilen, milletini seven, devletini sayan, fikri canlı, ahlakı metin, iradesi sağlam jenerasyonlar yetiştirmektir. Türk gençliği test ile tost ortasına sıkışmış, beş şık ortasına hayallerini sığdırmak zorunda kalmış, imtihandan imtihana koşup puan biriktiren, sertifika kovalarken hayatı kaçıran bir gençlik olmamalıdır. Türk gençliği, cebri bildiği kadar besteyi de duyan, fiziği kavradığı kadar edebiyattan anlayan, teknolojiyle büyüyen ancak sanattan kopmayan, dünyayı tanıyan ama kendi köküne yabancılaşmayan bir anlayışla yetiştirilmelidir.
Millî Eğitim Bakanlığımızın bütçesinin, fiziki yatırımlar kadar çocuklarımızın ruhlarına, karakterlerine ve kabiliyetlerine nasıl dokunduğunu konuşmamız gerekmektedir. Kaynaklar tuğlaları yükselttiği kadar ufukları da genişletmelidir. Yeni sınıfların kapısını açtığı kadar genç kuşakların ruh ve vücut sıhhatini da önceliklendirmelidir. Sıraları dizdiği kadar şahsiyetleri de inşa etmelidir. Gerekirse bir ekmeği bölüşürüz, gerekirse lokmamızı küçültürüz. Lakin çocuklarımızı okumak istedikleri kitaplardan, araştırma yapacakları, zanaat öğrenecekleri atölyelerden, ulusal atlet olarak yetişecekleri spor alanlarından, Türkçe müzikleri yükseltecekleri sahnelerden yoksun bırakamayız. Matematikle parlayan zihinler kadar şiirle çözülen lisanlara, sporla disiplin kazanan bileklere, sahnede yürek kazanan yüreklere alan açmalıyız.
“EVLATLARIMIZ DİJİTAL KUŞATMA ALTINDA”
Dostlarımıza bugün ayırmadığımız her imkân, yarın milletçe ödeyeceğimiz ağır bir bedel olarak karşımıza çıkacaktır. Geçtiğimiz hafta Şanlıurfa’da ve Kahramanmaraş’ta yaşanan elim hadiselerin sığ, yüzeysel ve tek boyutlu değerlendirmelerle geçiştirilmeleri mümkün değildir. 14 Nisan’da Şanlıurfa’nın Siverek ilçesindeki okul atağında 16 kişi yaralanmıştır. 15 Nisan’da ise Kahramanmaraş’ta bir okulda düzenlenen silahlı atakta 9’u öğrenci, 1’i fedakâr öğretmen kardeşimiz olmak üzere 10 vatan evladımız hayatını kaybetmiş, 13 kişi yaralanmıştır. Bu vahim gelişmeler vicdanlarda derin yarıklar açmıştır. Sürecin tüm sebepleri, sonuçları ve art plandaki gelişmelerle birlikte serinkanlı, sağduyulu ve çok istikametli bir bakış açısıyla ele alınması zorunludur. Burada problem yalnız bir asayiş evrakı olarak ele alınamaz. Karşımızdaki tablo, çağımızın çocuk ruhu üzerinde kurduğu baskılarla, aile bağlarında meydana gelen gevşemeyle, okul ikliminin gereksinim duyduğu dayanakla, dijital dünyanın kontrolsüz alanlarıyla ve toplumsal kıymet transferindeki kırılmalarla birlikte değerlendirilmelidir.
Bir çocuğun zihninde şiddet, öfke, yalnızlık ve taklit isteği birebir anda birikiyorsa, orada yalnız ceza hukukunun konusu bulunan bir fiil meydana gelmez. Birebir vakitte toplumun dikkatle okuması gereken bir işaret belirir. Çağdaş çağın tehlikeleri birden fazla vakit eski çağların tehlikeleri üzere açık, görünür ve hudutları belirli biçimde gelmez. Bazen bir ekranın gerisinden gelir. Bazen oyun lisanı içinde gelir. Bazen arkadaş etrafı zannıyla gelir. Bazen yalnızlaşmış bir çocuğun sessizliğine siner. Bazen algoritmaların taraf verdiği öfke, sanal kalabalıkların kışkırtıcılığı ve taklit, aile arayan bir ruhun zayıf anına yerleşir. Dijitalleşmenin her geçen gün daha da yaygınlaştığı günümüz dünyasında, evlatlarımızın ekran başında geçirdikleri mühletlerin de tıpkı oranda artması, toplumsal medya platformlarında kullanılan saldırgan lisana daha fazla maruz kalmaları, akran zorbalığının arkadaş kümeleri, iletileşme ve sohbet uygulamaları ve oyunlar içinde sinsice yaygınlaşması, çocuklarımızın ruh sıhhatlerini örselemekte, kimlik gelişimlerine ziyan vermekte ve toplumsal hayatlarını içten içe aşındırıp onları sanal dünyaya mahkûm etmektedir. Evlatlarımız toplumsal medya platformlarında aldıkları beğeni sayılarıyla kendi bedellerini tartmakta, artan takipçi sayılarıyla prestij kazandıklarını zannetmekte, bir parmak hareketiyle verilen anlık yansılar ile gerçek hisleri ister istemez birbirine karıştırmaktadır.
Evlatlarımız, geleceğimiz, dijital bir kuşatma altındadır. Teşhir-i mahremiyetin önüne geçirilen anlık ve süreksiz zaferler, emek ve sabrın önüne geçmektedir. Akranları ortasında sistematik olarak alaya, linçlere, aşağılamalara, dışlamalara maruz kalan bir yavrumuzun tertemiz kalbinde kapanması güç yaralar açılmaktadır. Parlak ekranların sunduğu cihanın büyüsüne kapılan yavrularımız, dikkat eksikliği ve uyku sorunları ortasında yitip gitmektedir.
Merhum hocamız Erol Güngör diyor ki, makine medeniyeti hayatımıza geçersiz bedeller getirmektedir. Vasıtalar gaye yerine geçmiş, beşerler gayeleri unutarak vasıtaları geliştirmeye ve onlar üzerine çalışmaya ehemmiyet verir olmuşlardır. Nimet ile tehdit ortasındaki ince kırmızı çizgiyi evlatlarımızla birlikte idrak etmeliyiz. Azı karar, birçok ziyan diyen atalarımızın öğüdünü dijital çağın cümbüşü içinde yine hatırlamak mecburiyetindeyiz. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan elim olayların ardından yüzlerce toplumsal medya hesabına erişim manisi getirilmesi, çok sayıda Telegram kümesinin kapatılması ve onlarca şahıs hakkında isimli süreç başlatılması, dijitalleşmenin kontrolsüz kaldığında yalnız birey değil, toplum hayatını da zehirleyen bir fesat nizamına dönüşebildiğini açıkça göstermiştir. Dijital mecraların, sohbet odalarının, sohbet kümelerinin, uygulama ve kanallarının günahsız bir haberleşme alanı olmaktan çıktığı, Türk milletinin köküne, gündemine, geleceğine dinamit döşemek isteyen hayal fakirlerinin ellerinde fitnenin, tahrikin, kabahat ve hatalıyı övmenin, kamu nizamına kasteden karanlık davetlerin örgütlendiği bir ifsat çizgisine dönüştüğü artık inkâr edilemez bir hakikattir. Demek ki karşımızdaki tehlike yalnızca ekran bağımlılığı değildir. Birebir vakitte berbatlığı çoğaltan, şiddeti özendiren, kabahati legalleştiren, acıyı istismar eden ve çocuklarımızın tertemiz vicdanını maksat alan dijital bir bozgunculuk iklimidir. Evlatlarımızı toplumsal medyanın ve televizyon ekranlarının hoyrat ve şiddeti olağanlaştıran lisanına, kapalı devre karanlık mecralarda kümelenen bozguncu yapılara, sanal âlemin kimliksiz iklimine, haysiyet mahrumlarının mesuliyetsiz davetlerine terk edemeyiz. Ekran ışığı arttıkça yavrularımızın gözlerindeki fer sönmesin diye, uygulamaların istilası ailelerimizle geçirilen vakitten çalmasın diye, temaslar çoğaldıkça, arkadaşlık istekleri arttıkça, takipçi halkaları genişledikçe yalnızlaşan, yabancılaşan, içine kapanan, köklerinden uzaklaşan bir jenerasyon ortaya çıkmasın diye bugünden harekete geçmek zorundayız. Eşref-i mahlûkat olan insan yalnızca etten ve kemikten müteşekkil biyolojik bir varlık değil, kâinatın kalbi ve ruhudur. İnsan şahsiyeti kültürel, ahlaki ve ulusal kıymetlerle yoğrulan toplumsal bir varlıktır. Aileyle biçimlenir, mekteple derinleşir, etrafıyla taraf bulur, inanç ve irfanla kemale erer.
“KARŞIMIZDAKİ TEHLİKE YALNIZCA EKRAN BAĞIMLILIĞI DEĞİLDİR”
Merhum hocamız Erol Güngör diyor ki, makine medeniyeti hayatımıza uydurma bedeller getirmektedir. Vasıtalar gaye yerine geçmiş, beşerler gayeleri unutarak vasıtaları geliştirmeye ve onlar üzerine çalışmaya değer verir olmuşlardır. Nimet ile tehdit ortasındaki ince kırmızı çizgiyi evlatlarımızla birlikte idrak etmeliyiz. Azı karar, birden fazla ziyan diyen atalarımızın öğüdünü dijital çağın cümbüşü içinde yine hatırlamak mecburiyetindeyiz. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan elim olayların ardından yüzlerce toplumsal medya hesabına erişim mahzuru getirilmesi, çok sayıda Telegram kümesinin kapatılması ve onlarca şahıs hakkında isimli süreç başlatılması, dijitalleşmenin kontrolsüz kaldığında yalnız birey değil, toplum hayatını da zehirleyen bir fesat nizamına dönüşebildiğini açıkça göstermiştir. Dijital mecraların, sohbet odalarının, sohbet kümelerinin, uygulama ve kanallarının saf bir haberleşme alanı olmaktan çıktığı, Türk milletinin köküne, gündemine, geleceğine dinamit döşemek isteyen hayal fakirlerinin ellerinde fitnenin, tahrikin, kabahat ve hatalıyı övmenin, kamu nizamına kasteden karanlık davetlerin örgütlendiği bir ifsat sınırına dönüştüğü artık inkâr edilemez bir hakikattir. Demek ki karşımızdaki tehlike yalnızca ekran bağımlılığı değildir. Tıpkı vakitte berbatlığı çoğaltan, şiddeti özendiren, kabahati legalleştiren, acıyı istismar eden ve çocuklarımızın tertemiz vicdanını maksat alan dijital bir bozgunculuk iklimidir.
“BUGÜNDEN HAREKETE GEÇMEK ZORUNDAYIZ”
Evlatlarımızı toplumsal medyanın ve televizyon ekranlarının hoyrat ve şiddeti olağanlaştıran lisanına, kapalı devre karanlık mecralarda kümelenen bozguncu yapılara, sanal âlemin kimliksiz iklimine, haysiyet mahrumlarının mesuliyetsiz davetlerine terk edemeyiz. Ekran ışığı arttıkça yavrularımızın gözlerindeki fer sönmesin diye, uygulamaların istilası ailelerimizle geçirilen vakitten çalmasın diye, temaslar çoğaldıkça, arkadaşlık istekleri arttıkça, takipçi halkaları genişledikçe yalnızlaşan, yabancılaşan, içine kapanan, köklerinden uzaklaşan bir kuşak ortaya çıkmasın diye bugünden harekete geçmek zorundayız. Eşref-i mahlûkat olan insan yalnızca etten ve kemikten müteşekkil biyolojik bir varlık değil, kâinatın kalbi ve ruhudur. İnsan şahsiyeti kültürel, ahlaki ve ulusal pahalarla yoğrulan toplumsal bir varlıktır. Aileyle biçimlenir, mekteple derinleşir, etrafıyla taraf bulur, inanç ve irfanla kemale erer. Çocuklarımızın şahsiyet inşasını tesadüflerin insafına, savrulmaların akışına, kontrolsüz mecraların hoyratlığına terk edemeyiz. Çünkü fertte başlayan çözülme cemiyete sirayet eder, cemiyette büyüyen zaaf ise milletin istikbalini tehdit eder. Dijitalleşme kıymetlerimizi aşındırdıkça, televizyon karşısında geçen mühletler uzadıkça, aile içi sessizlikler katlandıkça, kelamda sosyal medya fenomenlerinin sözleri değerli öğretmenlerimizin öğretilerinin önüne geçtikçe, sınırsız ve kontrolsüz özgürlük fikirleri okulun terbiye gücünü budadıkça, çocuklarımız kapsamı öngörülemeyen içerik tufanının içine savrulduğunda böylesi trajedilerin yeri genişlemektedir.
“BU SORUNUN ÜZERİNİ ÖRTENLERDEN DEĞİL, KÖKÜNÜ KAZIYANLARDAN OLACAĞIZ”
Çözüm sırf okul kapısında bekleyecek güvenlik görevlisinin varlığı değildir. Tahlil sadece adım başı duvarlara asılacak kameralar değildir. Hadise vuku bulduktan, canlarımız yuvalarından uçtuktan sonra pansuman önlemler sıralamak bizim meşgalemiz değildir. Sıkıntı daha derindedir. Sıkıntı daha vahimdir. Sorun daha geniştir. Biz bu sıkıntının üzerini örtenlerden değil, kökünü kazıyanlardan olacağız. Ve bu uğraş günü kurtarmanın değil, geleceği inşa etmenin uğraşıdır. Aileyi tahkim etmeden, mektepleri terbiye ve şahsiyet inşa eden asli mevkine yine kavuşturmadan, rehberlik ve psikososyal dayanak düzeneklerini kuvvetlendirmeden bize rahat yoktur. Aile çocuğun birinci mektebidir. Okul çocuğun ikinci meskenidir. Devlet çocuğun en geniş himaye çatısıdır. Bu üç halka ortasında bağlar zayıfladığında çocuk yalnızlaşır. Yalnızlaşan çocuk bazen kendisini sanal kalabalıkların içinde arar. O kalabalıklar ise her vakit günahsız bir arkadaşlık tabanını sunmaz. Orada merhamet yerine alay, sabır yerine öfke, dostluk yerine sürü psikolojisi, hayat sevgisi yerine şiddet merakı bulunabilir. O hâlde yapılması gereken çocuklarımızı yalnız disiplinle kuşatmakla hudutlu kalamaz. Onları dinlemek, anlamak, yönlendirmek, meşgul etmek, inançlı bir mana dünyası içinde büyütmek ve şahsiyet sahibi kılmak gerekir. Çocuk yalnız buyruk isteyen bir varlık değildir. İlgi isteyen, aidiyet isteyen, görülmek isteyen, inanç isteyen bir emanettir. Eğitim sistemimizin de bu hakikati merkeze alması kuraldır. Eğitim bilgi transferinden ibaret bir faaliyet olarak görülemez. Eğitim insanın iç tertibini kurma sanatıdır. Matematik, tarih, fen ve edebiyat kadar merhamet, ölçü, sabır, haysiyet, sorumluluk ve insan hayatının dokunulmazlığı da öğretilmelidir. Öğretmenlerimiz yalnız sınıfta ders veren vazifeliler olarak düşünülemez. Onlar toplumun ahlaki omurgasına temas eden, çocuklarımızın şahsiyet dünyasını inşa eden müstesna şahsiyetlerdir.
“ÖĞRETMENİ DERS ANLATAN BİR MEMUR POZİSYONUNA SÜRÜKLEMEK BİR GAFLETTİR”
Bu vesileyle altını kalın çizgilerle çizmek isterim ki öğretmeni sıradanlaştıran bir anlayışın eğitim davası baştan meyyit doğmuştur. Öğretmen mektebin haysiyetidir. Marifetin taşıyıcısıdır. Kolondur. Milletin istiklaline istikamet veren ilim ve irfan neferidir. Annelerimizin okul kapısında bıraktığı minik elleri tutan, pak ve saf kalplerini hoşluklarla donatan, bilgilerle zihinlerini açan, marifetleriyle küçük bileklere güç veren, kabiliyetleri fark eden, gözlerindeki ışığı güçlendiren, nizam veren, adap bildiren, terbiye kazandıran öğretmenlerimizdir. Öğretmeni ikinci bir ana baba sayan, yücelten, baş tacı eden, hürmet gösteren bir gelenekten kopup, ders anlatan bir memur pozisyonuna sürüklemek izahı mümkün olmayan bir gaflettir. Öğretmenin prestijinin zedelendiği, kelamının değersizleştirildiği, sınıf içindeki otoritesinin aşındırıldığı bir nizamda ne sağlam bir eğitim nizamı kurulur ne de ulusal ve manevi değerlerle yoğrulmuş bir jenerasyon inşa edilir. Öğretmeni zayıflayan bir milletin geleceği güçlü olamaz. Öğretmenin kuşaklarımızın yetiştirilmesindeki işlevi da, öğrencilerimiz ve ailelerimiz nezdindeki saygınlığı da tartışma konusu edilemeyecek kadar hassas bir kıymete sahiptir.
Ailelerin desteklenmesi de birebir derecede hayatidir. Çağdaş kent hayatı, çalışma temposu, ekonomik baskılar, dijital dünyanın istilası ve toplumsal bağların zayıflaması aileyi birçok vakit yalnız bırakmaktadır. Aile yalnız kaldığında çocuk da yalnız kalır. Bu nedenle aileyi amaç göstermek yerine aileyi güçlendirmek, rehberlik sistemlerini yaygınlaştırmak, çocuk ve ergen ruh sıhhati hizmetlerini erişilebilir kılmak ve okul, aile ve devlet iş birliğini daha fonksiyonel hâle getirmek gerekir. Bu sorumluluk hepimizindir. Aileler evlatlarının iş dünyasına daha dikkatle bakmalı ve ailelerin dijital farkındalık kapasitesi artırılmalıdır. Medya acıyı çoğaltan bir yayıncılık anlayışından uzak durmalıdır. Silaha erişim, şiddet lisanı, akran zorbalığı, dijital radikalleşme ve toplumsal yalnızlaşma tek tek evraklar hâlinde değil, ortak bir çocuk muhafaza mimarisi içinde değerlendirilmelidir.
“SORUMLULUK ZİNCİRİ SAKLANMADAN TESPİT EDİLMELİDİR”
23 Nisan’ın bugünkü manası işte bu istikrarda gizlidir. Ulusal egemenlik yalnız hâkimiyet hakkı değildir. Birebir vakitte sorumluluk rejimidir. Millet ismine karar alan herkes çocukların güvenliği, huzuru ve geleceği konusunda tarih önünde sorumludur. Meclis, milletin iradesini temsil ettiği kadar çocukların istikbalini de emanet olarak taşır. Bu nedenle bugünkü davetimiz sağduyu davetidir. Sağduyu, acıyı hafife almak manasına gelmez. Sağduyu, hakikati öfkeye teslim etmeden söyleme kudretidir. Sağduyu, cezanın hukuk içinde, önlemin hikmet içinde, merhametin adalet içinde aranmasıdır. Sağduyu, toplumun kendisini kaybetmeden kendisini onarma iradesidir. Çocuğun her şeyden önce masumiyetin ismi olduğu bir dünyada, masumiyeti suçlulukla yan yana getiren her tablo toplumsal sistemimizi, kıymetlerimizi ve zihinlerimizi felce uğratmaktadır. Böylesi vahim ve hassas hadiselerde yetkili makamların misyonlarını hiçbir baskı, hiçbir yönlendirme, hiçbir siyasi hesap altında kalmadan, sükûnetle, suhuletle ve devlet ciddiyeti içinde yürütmesi hayati değerdedir. Olayların bütün tarafları açıklığa kavuşmadan sarf edilen her peşin karar, kurulan her fırsatçı cümle yapılan bir siyasi savrulma olup, hakikatin üzerini örtmekten, acıyı istismar etmekten ve çocuklarımızın hayatlarına bir yara daha açmaktan diğer bir işe yaramayacaktır. Hiç kimse evlatlarımızın canı üzerinden kelam devşirmeye, milletin gözyaşı üzerinden siyaset üretmeye, böylesi elim hadiseleri günübirlik polemiklerin harcına katmaya heves etmemelidir. Bizim talebimiz açıktır. Bizim beklentimiz nettir. Bizim davetimiz gecikmeye tahammülü olmayan bir mecburiyettir. Sebepler sonuna kadar araştırılmalıdır. İhmaller varsa birer birer ortaya çıkarılmalıdır. Sorumluluk zinciri saklanmadan tespit edilmelidir. Okul güvenliğini, çocuklarımızın ruh sıhhatini, öğretmenlerimizin ve ailelerimizin huzurunu koruyacak kalıcı önlemler vakit kaybetmeksizin alınmalıdır.
“EVLATLARIMIZ HER TÜRLÜ SİYASİ HESABIN VE HER TÜRLÜ POLEMİĞİN ÜSTÜNDEDİR”
Gazi Meclisimizin Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan menfur okul ataklarının akabinde araştırma kurulu kurulmasına dönük ortak ve siyaset üstü bir irade ortaya koymuş olması kuşkusuz isabetli ve yerinde bir adımdır. Daha önce kurulan ve çalışmalarını tamamlayan suça sürüklenen çocuklara ait araştırma komitesinin çalışmaları da bu manada önemli bir hazırlık tabanı oluşturmuştur. Bu noktadan sonra mevzu, münferit bir akının sıcaklığıyla değil, kabahatin ve şiddetin pençelerine hapsolan çocuklarımızın durumu çok cepheli risk faktörleri ele alınarak okunacaktır. Kurulacak bu komite vakit tüketen, laf çoğaltan değil, çocuklarımıza kol kanat geren, tehdidi kaynağında teşhis eden bir seferberlik masası olmak zorundadır. Evlatlarımız istikbalimizdir ve istikbalimiz her türlü siyasi hesabın ve her türlü polemiğin üstündedir. Milliyetçi Hareket Partisi’nin evvel ülkem ve milletim şiarını 7’den 70’e kadar herkesin benimsemesi, görüşü ve fikri ne olursa olsun her siyasetçinin bunu güzel idrak etmesi, siyasete dair bir namus sıkıntısı olarak tahkim etmesi hayati kıymettedir. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta hayatını kaybeden yavrularımıza ve fedakâr öğretmen kardeşlerimize bu vesileyle bir kere daha Cenab-ı Allah’tan rahmet, kederli ailelerine ve aziz milletimize başsağlığı diliyorum. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki her iki menfur hücumda yaralanan evlatlarımıza da acil şifalar temenni ediyorum.
Değerli dava arkadaşlarım, biz Milliyetçi Hareket Partisi’yiz. Bizim siyasetimiz günü kurtaranların değil, tarih yazanların siyasetidir. Bizim siyasetimiz taşkın heyecanların değil, üç bin yıllık ideallerin merkezidir. Bizim siyasetimiz çıkarların değil, zahmetlerin içinden çıkıp gelmiş neferlerin kalesidir. Bizim siyasetimiz şahsi ikbal hesaplarının değil, milletin istikbalinin sesidir. Bizim siyasetimiz koltuk kapma yarışının değil, vazifeleri bir bayrak yarışı bilmenin temsilidir. Türkiye’nin karşı karşıya bulunduğu tehditler içeride ve dışarıda bu kadar ağırken, bölgemizdeki çatışmalar bu kadar derinken, global rekabet bu kadar acımasız bir hâl almışken, aklıselim adımlar atmak, sabır ve sağduyu ekseninde kararlar almak, gelişmeleri devlet ciddiyetiyle okumak yol haritamız olmalıdır. Cumhur İttifakı da işte bu türlü bir gündem içinde tarihî bir muhtaçlıktan doğmuş, böylesi bir ulusal zorunlulukla kökleşmiş, 8 yılda atılan tüm adımlarla ulusal bekamızı kutup yıldızı bellemiştir. Cumhur İttifakı, milletimizi seçimden seçime hatırlayanların değil, köylerinden mahallelerine, sokaklarından caddelerine, esnaflarından hanelerine kapı kapı gezen, kaygının kaygımızdır diyen, komşum nasılsın diye soran, Türkiye’nin istikbalini her gün tekrar omuzlayan gönül erlerinin birliğidir. Cumhur İttifakı, habis ve haset niyetlere kenetlenmiş bir direnç çizgisidir. Cumhur İttifakı, krizden medet umanların değil, tahlil arayanların, kaosun kokusunu alınca el ovuşturanların değil, tertibi sağlayanların varlık cephesidir. Cumhur İttifakı’nın omuzlarında yükselen terörsüz Türkiye süreci, evlatlarımızın can emniyeti, hudutlarımızın dokunulmazlığı, iç cephemizin sağlamlığı, ulusal birliğimizin koruması ve Türkiye Cumhuriyeti’nin önündeki kanlı ve karanlık mani ile emellerin bütünüyle tasfiyesi demektir. Terörsüz Türkiye gayesi sırf bugünün değil, yarınların da problemidir. Terörün gölgesinin düştüğü bir coğrafyada kalıcı kalkınmadan, güçlü demokrasiden, huzur ve barıştan bahsetmek mümkün değildir. Cumhur İttifakı, terörden arınmış, iç ve dış kuşatmaları yarmış, ekonomik darboğazdan kurtulmuş, başkan ülke Türkiye’nin sigortasıdır.
“ARA SEÇİM TARTIŞMALARI MUHALEFETİN AYAK OYUNLARIDIR”
Vaziyet açıkça ortadayken çıkıp da orta yahut erken seçim teraneleriyle suları bulandırmak, milletimizin iradesine gölge düşürmeye çalışmak, sandık hesaplarıyla gündemi karıştırmak, küçük ihtirasların aklı felce uğratmasından diğer bir şey değildir. Son günlerde hiç durmadan yinelenen vakitsiz seçim daveti basiretsiz muhalefetin ayak oyunlarıdır. Seçim seçim diye tutturanlar milletin sıkıntısıyla değil, kendi telaşlarıyla konuşmaktadır. Yersiz ve vakitsiz özgüven patlamaları yaşayıp ölçüyü kaçıranların Türkiye’nin gündemini tayin etmeye kalkması boş bir çabadır. Seçim siyasi cambazlıklarla, yapay kriz çığırtkanlıklarıyla öne sürülecek bir oyuncak değildir. Sandığın ne vakit konuşacağı aşikardır. Onun kararı vakti geldiğinde tecelli edecektir.”
