Çocuk kıssalarıyla geniş bir dinleyici kitlesine ulaşan podcast yayıncısı Ezgi Bahisçi Doğan, son periyotta yaşanan üzücü olaylar üzerinden çocukların korunmasına dair değerli iletiler verdi. Toplumsal medyanın tek başına suçlanamayacağını belirten Doğan, asıl sorunun toplumsal kıymetler ve hakikat hudutlar olduğunu vurguladı.
113 ülkede milyonlarca çocuğun kulak verdiği bir ses, çocuklar için dijital alanda pak içeriğe ulaşmanın sıkıntı olmadığını anlattı.
“Ezgi’nin İzleri” isimli podcastin yaratıcısı, muharrir ve seslendirme sanatkarı Ezgi Bahisçi Doğan, hem üretim sürecini hem de çocuklara bakış açısını anlattı.
Bir bayan, bir anne, bir Çocuk Gelişimci ve çocuk kıssası müellifi olarak üretimlerini sürdüren Doğan ile son periyotta yaşanan üzücü olaylar ışığında çocukların korunmasına yönelik yaklaşımları konuştuk. Doğan, bilhassa toplumsal medyanın hayatımızdaki yeri ve çocuklar üzerindeki tesiri konusunda istikrarlı bir yaklaşımın kıymetine dikkat çekti.
*Ezgi Bahisçi Doğan kimdir? Kendinizden ve çocuklarla olan bağlantınızdan biraz bahseder misiniz?
1989 İstanbul doğumluyum. Uzun yıllar TV Kanallarında editörlük / içerik idaresi yaptım ve pek çok markanın da reklam metinlerini yazdım. 2018 yılında anne olduktan sonra televizyonculuğu bırakmaya karar verdim ve 2. üniversite olarak Çocuk Gelişimi okudum. Bu süreçte pek çok kurum ve üniversiteden Pedagojik Eğitimler ve Masal Anlatıcılığı eğitimleri aldım.
Çocuklar, hayatımın her periyodunda en değer verdiğim insanlardı. Bir periyot gereksinim sahibi çocuklara takviye olmak maksadıyla bir yardım topluluğu oluşturdum ve bu sayede pek çok çocuğa ulaştık. Öteki bir devir Osmaniye’de bir köy okuluna sanat & spor sınıfı kurduk. Hülasa çocuklara karşı sevgim her vakit çok yüksekti ve bence bu sevgiyi hepsi çok ancak çok uygun anlıyorlar.
*“Ezgi’nin İzleri”ni hayata geçirirken sizi en çok motive eden his neydi, bu projede şahsî bir öykünüz var mı? Ezgi’nin İzleri Neden bu kadar sevildi?
Ezgi’nin İzleri yılların hayali aslında. Çocuklara dokunmak, hayal dünyalarında izler bırakmak benim için çok değerli. Onların sıkıntılarına, heyecanlarına, mutluluklarına bir ses olmak istedim. Kitaptan daha süratli ve daha çok ulaşabileceğim bir şeydi aradığım. Bir de bunların fiyatsız olmasını çok istiyordum. O sebepten de podcast biçiminde çıktı ortaya.
Sevilmesinin en büyük sebebi de bence benim de hayal dünyamın çocuklarla birebir çalışması. Öykülerde bazen bir düğme kurulu oluyor ya da bir ayı karakteri doğum günü unutuldu diye üzülüyor ve tüm bunlar bana asla saçma gelmiyor. :)
*Günümüzde çocukların ekran bağımlılığı artarken, sesli kıssaların bu alışkanlığı kırmadaki rolünü nasıl değerlendiriyorsunuz?
Bu duruma hem çocuklar, hem de takviyesiz çocuk büyütmek zorunda kalan ebeveynler için çok üzülüyorum. Ne yazık ki kimsenin koşulu eşit değil ve bugün baktığınızda ekran kurtarıcı bir el üzere dursa da bilimsel sonuçlar gösteriyor ki ekran bağımlılığı, çocukların lisan gelişiminden, vücut gelişimine kadar neredeyse her şeyi büyük oranda olumsuz etkiliyor ve burada oluşan eksilerden biri de, ekranın çocukların hayal gücünü yok edecek düzeye getirmesi. Tam da bu noktada sesli kıssalar hem ebeveynlerin o boşluk gereksinimini karşılıyor, hem de çocukların görmedikleri lakin sesler, tonlamalar ve öykü konusu sayesinde zihninde kusursuz canlandırmalar yapabildiği bir oyuna tahminen de sanata dönüşüyor.
*Hikâyelerinizi yazarken pedagojik dengeyi nasıl kuruyorsunuz?
Bence burada en büyük avantajım eğitimini almak aslında. Zira hayal kurmak kendimi bildim bileli benimle olan bir şeydi ve bu hayalci yanımı bilgiyle destekleyince ortaya keyifli bir sonuç çıkıyor. Ben içimdeki çocukla daima irtibat halindeyim. Büyük Ezgi ve küçük Ezgi birden fazla vakit fikir alışverişinde oluyorlar zihnimde.
*Kendi sesinizle öyküleri seslendirmeniz projeye nasıl bir farklılık katıyor? Bu tercihin çocuklar üzerindeki tesirini gözlemlediniz mi?
Kesinlikle harikulade bir özgürlük. Yazarken zihnimden geçen her ayrıntısı, sesimle çok rahat aktarabiliyorum. Üniversite yıllarında para kazanmak için ufak tefek seslendirme işleri yapardım lakin çıkardığım onlarca sesin keşfi benim için de Ezgi’nin İzleri ile oldu. Her bir öyküde, yepisyeni bir sesimle tanışıyorum ve bu çok eğlenceli. Çocuklar beni görünce bir ayı sesi çıkaracağımı ya da dede sesi çıkaracağımı asla varsayım etmiyorlar. Söyleşi ve etkinliklerde sesimi bir anda değiştirdiğimde yaşadıkları şaşkınlık ve heyecan ise kusursuz bir memnunluk.
*Kendi çocukluğunuza dönseniz, o devirde dinlemek isteyeceğiniz bir öyküyü bugün yazıyor olsaydınız, konusu ne olurdu?
Sanırım eşitlik. Her çocuğun birebir oyuncak ve kıyafetlere sahip olması için dua ederdim küçükken, büyüyünce de bu hayalim hiç değişmedi tersine pek çok dilek eklendi üzerine.
*Türkiye’de son devirde yaşanan okul taarruzları ve can kayıpları sonrası güvenlik tedbirleri ve toplumsal medya kısıtlamaları tartışılıyor. Sizce çocukları korumak ismine yalnızca toplumsal medyayı suçlamak ya da yasaklamak ne kadar gerçek?
Öncelikle çok çok çok üzgünüm, çok kırgınım ve çok dertliyim. Gelinen bu noktada tek bir sebep yok bana nazaran. Hepsi bir bütünün modülü. Burada en büyük sorun vicdani pahalar ve sonlar. Evvelce tahminen bu kadar sıkıntı değildi fakat artık internet üzere âlâ / makus tüm bilgilerin derya deniz olduğu bir ortamda ebeveyn ve eğitimci olmak çok sıkıntı. Bana nazaran toplumsal medyada da bir hudut kesinlikle olmalı ve birebir vakitte aileler çocuklarını duymalı, çocuklar ailelerine seslerini haykırmalı. Bu da birinci evvel görmek, duymak, dinlemek ve durumu reddetmeden kabullenmekle oluyor. Bir masanın bacakları üzere aslında. Bacaklardan biri kırılırsa masa devrilir ve bu sebepten her bacağa güzel ve ihtimamlı davranmak gerekir. Biz de evvel çocuklarımıza, sonra öğretmenlerimize, sonra aile bireylerine ve aslında temelinde tüm topluma sahip çıkmalıyız. Yeni jenerasyon ebeveynliğin de ne yazık ki kimi eksik modülleri var ve en başta dediğim yere geliyorum. Bu yalnızca toplumsal medya kısıtlaması ile değil koca bir bütünü düşünüp, emek vererek çözülebilecek ve üzerinde çok fazla baş yorulması gereken bir bahis.
