İstanbul’un Eyüpsultan ilçesinde 1 Mart 2024 gecesi meydana gelen kazada, 17 yaşındaki Timur Cihantimur’un kullandığı araba, Oğuz Murat Aci’ye çarptı. Olay günü Aci hayatını kaybederken Cihantimur, annesi Aksiyon Tok ile ABD’ye kaçtı. Haklarında kırmızı bülten çıkarılan Tok ve oğlu, 14 Haziran 2024’te Boston’da tutuklandı.
EYLEM TOK’TAN MEKTUP VAR
Boston’da tutuklu bulunan Aksiyon Tok, cezaevinden bir mektup yazdı. TGRT’den Hanifi Bayar’ın paylaştığı mektupta Tok, o devir tek kederinin lise öğrencisi oğlunu korumak olduğunu öne sürerek, “yasal varislerle anlaştığını” belirtti. Tok, mektubunda şu tabirlere yer verdi:
“Uzun müddet sessiz kalmayı tercih ettim. Fakat vakit geçtikçe, kaza gecesi yaşananlara dair polis ve eksper raporları dikkate alınmadan yapılan eksik, yanlışlı ve ön yargılı yorumların bir linç kampanyasına dönüştüğünü üzülerek gördüm.
Oğlum Timur, kaza günü üniversite imtihanına hazırlanan şimdi 16 yaşında bir çocuktu. İki yıldır tutulduğu cezaevinde liseyi tamamladı ve üniversite derslerini almaya başladı. O şanssız kaza anında ben bir anneydim; neyin gerçek neyin yanlış olduğunu sağlıklı formda değerlendirebilecek bir durumda değildim. Aklımdan çok içgüdülerimle hareket ettim. Tek fikrim, korkmuş ve sarsılmış olan çocuğumu korumaktı.
Bugün geriye dönüp baktığımda, elbette derin bir sorgulama içindeyim. Şayet bir kusur varsa, bunun en büyük sorumluluğu anne ve babası olarak bize aittir. Evladımızı çok sevdik, çok koruduk; tahminen de birtakım anlarda gerekli sonları koyamadık. Bunun yükünü her gün yüreğimde taşıyorum.
Oğlumun nasıl bir çocuk olduğunu onu tanıyanlar bilir. Hassas, vicdanlı ve kalbi pak bir çocuktur. Lakin o gün yaşananlar onun hayatında da derin izler bıraktı. Bunun bilincindeyim ve inkar etmiyorum.
Hakkımda en çok konuşulan mevzulardan birine de açıkça değinmek isterim: Ben kaza yerine gitmedim. Oradan bir telefon almadım ve polisin aranmasını engellemedim. Buna karşın oluşan algı beni derinden üzmektedir. Halbuki gerçekler resmi raporlarda açıkça yer almaktadır.
O gece yaşadığım hisleri tanım etmek çok güç. Oğlum şok halindeydi, ben ise kaygı ve panik içindeydim. Ne olduğunu anlamaya çalışırken zihnim dağılmış, kalbim sıkışmıştı. Ne yapacağımı bilemez haldeydim. Bir müddet uzaklaştım. Bu bir kaçış değil, çaresizlik içinde tarafımı bulma uğraşıydı. Lakin hiçbir şey düşündüğüm üzere gelişmedi.
Bu olayda en büyük acının, hayatını kaybeden Oğuz Murat Aci’nin ailesine ilişkin olduğunu biliyorum. Bir anne olarak, onların yaşadığı acının tanımı olmadığını tüm kalbimle hissediyorum. Kendisine Allah’tan rahmet, ailesine sabır diliyorum. Bu kaybın telafisi yok, biliyorum. Fakat yasal varislerle bir sulh mutabakatı yaparak helalleştiğimizi de belirtmek isterim.
Bir annenin kendi çocuğunu muhafaza uğraşı, öbür bir ailenin acısını hafifletmez. Bunun bilincindeyim ve bu gerçekle yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum.
Hayatım boyunca çocuklar için emek verdim; onları anlamaya ve muhafazaya çalıştım. O gece benim oğlum da bir çocuktu… Ve ben yalnızca onu korumak istedim. Tahminen eksik kaldım, tahminen yanlış yaptım… Bunun muhasebesini her gün, her gece yapıyorum.
Şunu tüm içtenliğimle söz etmek isterim: Biz kimseye bilerek ya da isteyerek ziyan vermedik.
Süreç boyunca yaşananlar sırf hukuksal değil, tıpkı vakitte derin bir insani imtihan oldu. Hakkımızda söylenenler ve yapılan yorumlar vakit zaman beni çok yordu. Lakin kimseye kırgın değilim. Zira beşerler birçok vakit gerçeği değil, kendilerine anlatılanı görüyor.
Benim gönlüm herkese açıktır. Kırdığım ya da üzdüğüm kim varsa affını diliyorum. Tek isteğim, gerçeklerin bilinmesi ve kalplerin biraz olsun yumuşamasıdır.
Bu satırların bir savunma olarak değil, bir annenin yüreğinden dökülen hisler olarak görülmesini isterim”
