HATAY’ın Reyhanlı ilçesinde 13 yıl evvel bomba yüklü iki minibüsün infilak ettirildiği terör taarruzunda evlatlarını kaybeden anneler, “Bizim için Anneler Günü yok” dedi.
Reyhanlı ilçesinde 11 Mayıs 2013’te bomba yüklü iki minibüsün infilak ettirilmesi sonucu 53 kişi öldü, 146 kişi yaralandı. Anneler Günü’nden bir gün evvel meydana gelen terör saldırısı Türkiye’yi yasa boğarken, ölenlerin anneleri de o günden bu yana Anneler Günü’nü kutlamıyor.
Oğlu Oğulcan Tuna’nın dershane çıkışında Anneler Günü armağanı almak için PTT yakınındaki bir iş yerine giderken gerçekleştirilen hücumda hayatını kaybettiğini söyleyen Fatma Tuna, “11 Mayıs tekrar geldi, Anneler Günü’nü kutlamıyoruz. Zira Oğulcan’ım yok. Hayalleri vardı, hayalleri yıkıldı gitti. Biz 11 Mayıs günü katliamı yaşadık. Çok makûs bir katliam yaşadık. İçimizden nasıl gelir ki Anneler Günü’nü kutlayalım. Ben kızıma da öteki oğluma da söyledim; Anneler Günü’mü kutlamayın diye. Zira Oğulcan’ım yok. Oğulcan’ım olmayınca Anneler Günü de olmaz” dedi.
‘HAYALİ PİLOT OLMAKTI’
Oğlunun pilotluk hayali kurduğunu tabir eden Tuna, “11 Mayıs günü dershanedeydi. Dershaneden çıkıp ağabeyiyle buluşup bana armağan alacaklardı. Daha ağabeyiyle buluşmadan bombaya yakalanıyor. 53 şehit verdik. 53 tane şehidimiz var, benim Oğulcan’ım da içinde. Biz onun için o nedenle Anneler Günü’nü de kutlamıyoruz. Oğlum pilot olmak istiyordu. Gökyüzüne dokunmak istiyordu. Hayallerini oğlum bıraktı gitti. Oğlumun hayallerini yıktılar. Hayallerini yaşayamadı” diye konuştu.
‘GERİYE TELEFON KABI, GÖZLÜK VE MENDİLİNİ BIRAKTI’
Yaşadıklarını anlatırken duygulanan Fatma Tuna, hain hücumun akabinde oğlundan geriye kalan telefon kabı ile mendilini sakladığını belirterek, şunları söyledi:
“Bana geriye patlama yerinde bıraktığı bir telefon kabı var. Bu da çocukluk gözlüğü. O gün okula gittiği mendili kaldı. Ben bunlarla teselli oluyorum. Bunlar da çocukken oynadıkları misketleri. Bana her vakit ‘Anne bunlar da hatıra kalsın’ sıkıntısı. Bunlar da Oğulcan’ımın anıları. Fenerbahçeliydi oğlum. Şampiyon olmalarını bekliyordu o sene. Oğlum öldükten sonra Fenerbahçe şampiyon oldu.”
Mezarını ziyaret ettikleri Oğulcan Tuna’nın sevdiği çiçeklerden götüren Tuna ailesi, kabri başında dua etti.
11 Mayıs Reyhanlı Şehitler Derneği Başkanı ve aynı zamanda Oğulcan’ın babası olan Ahmet Tuna ise o gün ilçede büyük bir katliam yaşandığını ve 53 kişinin ömrünü yitirdiğin anlattı. Mahkeme süreçlerini yakından takip ettiğini söz eden Tuna, şöyle devam etti:
“11 Mayıs 2013 günü Reyhanlı’da büyük bir katliam meydana geldi. Daha sonrasında devletimiz büyük bir özveriyle çalışıp katilleri yakaladılar. Adana’da yapılan mahkemeyi şahsen ben takip ettim. 2013’ten bugüne kadar yaklaşık 16 mahkeme görüldü. 5 Temmuz’da da son mahkememiz yapılacak. Şu anda yargılanan 3 kişi kaldı onların da sonucuna bakacağız. Hala firari 4 tane terörist aranıyor. Onu da inşallah devletimiz MİT teşkilatımız tarafından yakalanacaklar ve getirilip Türkiye Cumhuriyeti adaletine teslim edilecektir.”
‘O GÜN BANA HARAM ARTIK’
Terör hücumunda oğlu Halil’i çalıştığı telefon tamiri yapılan iş yerinde kaybeden Medine Faziletçi, ortadan geçen 13 yılda Anneler Günü’nü asla kutlamadıklarını söyledi. Faziletçi, 13 Mayıs günü yaşadıklarını söyle anlattı:
“13 yıl oldu 2013’ten beri, Anneler Günü asla kutlamıyorum. Çocuklarıma da diyorum ki ‘O gün benim yanıma gelmeyin.’ Ben o gün oğlumu toprağa verdim. 11 Mayıs patlama günü ben oğlumu toprağa verdim. O günden dolayı Anneler Günü’nü kutlamıyorum. Çocuklarıma diyorum gelmeyin yanıma. O gün bana haramdır artık. Ben 28 yaşında evladımı toprağa verdim. Hiçbir annenin yüreği yanmasın.”
‘EVLAT ACISINDAN ÖTE ACI YOK’
Evlat acısından öte acı olmadığını söz eden Medine Faziletçi, kelamlarını şöyle sürdürdü:
“Evlat acısı kadar büyük bir acı yok. O günü patlama gerçekleştiğinde ben evdeydim. Telefonla aradığımda hiç kimseye ulaşamadım. En son rahmetliyi aradım, yabancı biri açtı telefonu. Benim o anda dizlerimin bağı çözüldü, feryat ile bağırmaya başladım ‘Bu benim oğlumun telefonu, sende ne işi var?’ O da bana ‘Bilmiyorum abla getirip birisi benim dükkana bıraktı’ dedi. O vakit bildim, oğluma bir şey olduğunu anladım. Ondan sonra haberi aldım. Patlama yerine gittim. Baktım ki her yer yanıyor, yalnızca ellerimi açtım ‘Allah’ım benim çocuklarım buradan sağ çıktı mı?’ diye. İkisi yaralı çıktı, birini kaybettim. Orada tanıyanlar ‘Teyze senin çocuklarında bir şey var mı?’ diye soruyorlar ‘Bilmiyorum’ diye feryat edip, bağırıyorum. Zira yok dükkan yanıyor, dükkanı tanıyamıyorum. Alev alev her şey. Ondan sonra haberini aldım. Araştırma Hastanesi’ne götürmüşler. O gece ameliyata girdi, daha sonra kara haberini aldık. Yaşadığımız acı çok büyük. O nedenle Anneler Günü’nü kutlamak da yok.”
