Tutuklu bulunan ve görevinden uzaklaştırılan İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun da tutuklu isimler ortasında bulunduğu 77’si tutuklu, 414 sanıklı İBB davasının 34. günü, İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesince, Marmara Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nun karşısındaki 1 No’lu salonda devam ediyor.
Duruşmada, firari iş insanı Murat Gülibrahimoğlu’nun şirketlerinden, “Güney Cebeci Madencilik Sanayi Ticaret A.Ş.’ye ilişkin Cebeci Maden Alanı Bölgesi’ne, İBB tarafından hafriyat dökümü nedeniyle kamu ziyanı oluştuğu” savıyla tutuklu yargılanan Mustafa Keleş savunma yaptı.
İMAMOĞLU AĞLAMAKTAN KONUŞAMADI
Keleş’in savunması duruşma salonunda duygusal anlara sebep oldu. Tutuklu İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, çapraz sorguda soru sormak için mikrofonu eline aldı. İmamoğlu “Değerli oğlum” diyerek başladığı kelamlarında gözyaşlarına boğuldu. Ağlamaktan konuşamayan İmamoğlu, kelamlarını tamamlayamadı.
“SAVCILIK BABAMIN ÖRGÜT YÖNETİCİM OLDUĞUNU SAV EDİYOR”
Tutuklu İBB Spor Kulübü Lideri Fatih Keleş’in oğlu Mustafa Keleş, savunmasında, 20 Haziran 2025’te tutuklandığını, 11 aydır cezaevinde bulunduğunu, iddianameyi okuduğunu lakin hakkındaki “rüşvet alma” hatasına dair istinada rastlamadığını belirterek, “Ben 11 aydır olmayan, hayali bir rüşvet alma aksiyonu sebebiyle tutukluyum; tutukluluğum bu sebeple mi devam ediyor sanki?” diye sordu.
Murat Gülibrahimoğlu’nun şirketinde, Kuzey İstanbul Gayrimenkul firmasında satın almacı olarak işe başladığını belirten Keleş, 59. hareket kapsamında pek çok hatadan cezalandırılmasının talep edildiğini, lakin savcılıkta bu hatalarla ilgili kendisine tek bir soru sorulmadığını aktardı.
Mustafa Keleş, babasının 13 aydır, amcası Zafer Keleş’in 12 aydır tutuklu olduğunu, kuzeni Murat Keleş’in ise 11 ay tutuklu kaldıktan sonra geçen hafta tahliye edildiğini belirtti.
Keleş, “Avukatım bana ‘seni torba harekete atmışlar’ dedi. Yani ben pazardan aldıkları domates miyim, biber miyim? Niçin benim bu suçlamaları yaptığıma dair, işlediğime dair bir kanıt olmadan, bir beyan da olmadan bunlara dair, bir faal pişmanlık tabiri olmadan bu suçlamaları yöneltiyorlar? Ben beşerim. Savcılık babamın benim örgüt yöneticim olduğunu sav ediyor lakin ortamızda baba-oğul bağı dışında rastgele bir örgütsel bağ vesaire bulunduğunu gösteren tek bir somut kanıt yahut bir beyan dahi yok. Babam bana hangi buyruk ve talimatı vermiş? Ben hangi buyruk ve talimatı yerine getirmişim yahut ben kime buyruk ve talimat vermişim? Bu soruların karşılığı aranmadan, safi baba-oğul olmak örgüt münasebeti için kâfi gözüküyorsa o vakit Allah beni örgüt üyesi olarak mı yarattı, ben örgüt üyesi olarak mı dünyaya gelmiş oluyorum?” diye sordu.
“CEBECİ MADEN BÖLGESİ’NDE YETKİM VE DAHLİM BULUNMAMAKTADIR”
Cebeci Maden Bölgesi’nde yetkisi ve dahili bulunmadığını, bu bölgede yürütülen çalışmalara ait bir vazifesi olmadığı için konuşulan faaliyetler hakkında da bilgisinin olmadığını söyleyen Mustafa Keleş, “Maden bölgesiyle gerçekleştirilen döküm faaliyetiyle, çıkarılan madenle, bu alanların idaresi yahut dizaynıyla vesaire alakalı rastgele bir yetkim ya da dahilim bulunmamakta. Herhalde HTS kayıtlarına da bakılınca Cebeci maden bölgesinde çalışmadığım gözükür. Bu alanlarla ilgili hiçbir yetkim yok, hiç kimseye bir iş buyurmuşluğum yahut buyruk vermişliğim yok. Madencilik faaliyetleriyle ilgili bir iş yapmışlığım da yok. Çok fazla kişinin palavra yanlış da olsa söz verdiği bir belgede adımın bu alanlarla ilgili bir beyan içinde bile geçmemesi zati bu gerçeği göstermektedir” dedi.
“ANNEMİN GÖZÜNÜN İÇİNDEKİ ACIYA BAKMAYA DAYANAMIYORUM”
Keleş, muhasebe programlarına erişimi olmadığını ve hiç fatura kesmediğini belirterek, şu savunmayı yaptı:
“11 aydır, bir kanıt, beyan, bir faal pişmanlık sözü olmaksızın kapalı ceza infaz kurumunda tutukluyum. Annemin, kız kardeşimin, babamın ve benim bir yıldır içinde bulunduğumuz bu süreç hasebiyle duygusal halde paramparça olduklarını ben biliyorum. Annem, kız kardeşim her gün bu duruşmaya geliyorlar. Ben başta birkaç saniye el sallayıp şu merdivenden aşağı iniyordum. Zira artık annemin gözünün içindeki acıya bakmaya dayanamıyorum. Zira daha evvel o denli bir acıyı onun gözünde görmedim ben. Ne anneannem vefat ettiğinde ne dedem vefat ettiğinde… O denli yapınca da annem bana kızıyor, ben de artık sağına soluna bakıyorum, o denli el sallıyorum kendisine, gözünün içine bakamıyorum. Aileme yaşatılanların takdirini sizin vicdanınıza bırakıyorum.
“CİNAYET KOĞUŞUNDAYIM, YERDE VARDİYALI BİR FORMDA YATILIR”
11 aydır, kapasitesinin 21 kişi olması gereken yerde 60 kişinin kaldığı, insanların sıkış tıkış yaşadığı bir cinayet koğuşundayım. Yerde vardiyalı bir formda yatılır. Küçük masada 10 kişi yemek yiyoruz. Koğuşumda, konutuna, otomobiline, ayağına sıkan, öz kardeşini bıçaklayan, tanımadığı birini yalnızca uyuşturucunun tesiriyle bıçaklayan beşerler bile tahliye oldu. Ben hala tutukluyum; ne yaptığımı, neden hâlâ buradayım anlamıyorum. Üstelik koğuşumdaki televizyondan, gazeteden, babam hakkındaki ahlaksız iftiraların nahoşluğunu ben biliyorum. Ben koğuşumdaki beşerlerle bu haberler yayınlanırken kaç sefer tartışmak durumunda bırakıldım. Başıma bir şey gelse beni buraya atanlar mı, yoksa ‘arada bir palavra da söylenir canım’ diyen gazeteciler mi hesabını verecekti bilmiyorum. TCK’nın vesaire olduğu şu küçük kitapçıklardan var koğuşta, okuyorum.
Tutuklular ve mahkumlar işledikleri cürümlere nazaran, suça bakış açılarına nazaran, eğitim durumlarına nazaran, sanat ve müzik zevklerine nazaran ayrılır diye bir tabir var. Ben buna bakıyorum, etrafıma bakıyorum, gülebiliyorum yalnızca bu tabire. Bütün bu iftiralar atılırken annemin, kız kardeşimin başına bir şey gelir mi kaygısıyla yaşamanın ne demek olduğunu ben biliyorum. Babama baskı kurmak isteyenler kadar, babamın ismini verip tahliye olan iftiracılar da bugün benim burada bulunma sebebim olduğunu düşünüyorum. Hiçbirine hakkımı helal etmiyorum.”
