A Ulusal Grup, Dünya Kupası’na katılmak için play-off finalinde Kosova ile karşılaştı. Maçı 1-0 kazanan ulusallar 24 yıl sonra bileti aldı.
Mücadele öncesi kritik maçı Milliyet Gazetesi muharrirleri; Attila Gökçe, Mert Aydın, Bilal Meşe ve Halil Özer kıymetlendirdi.
Aç kapını Amerika!- Attila Gökçe
Oldukça akıllı, serinkanlı, şuurlu ve olabildiğince disiplinli bir set oyunuyla Amerika’nın kapısını araladık. Orkun’un şutunda top çizgiyi geçerken, son dokunuşu yapan Kerem. O durum ister istemez ofsayt tedirginliği yarattı. Neyse ki düdük Premier League hakemi Michael Oliver’in elinde. Gol geçerli. Buz üzere ter döküyoruz, 30 saniyede kuruyoruz. Maç bitmeden kalbimizde yükselen davul-zurna seslerini durduramıyoruz. Alanda denetimli oyun var. Tribünlerde ve konutlarda de Türkiye’nin denetimli coşkusu yaşanıyor. 60 yıldır heyecan ve merakla izlediğim Ulusal Grubumuz, havası, psikolojisi ve zorluğu bu kadar yüksek çok az maç oynadı. Matematik ve istatistik de şaşırdı dün gece. Birinci yarıda topun sahibi biziz: 37/63. Denetimli bir set oyunu oynuyoruz. Geçiş kovalayan rakibi de fazla oynatmıyoruz. Ne var ki beklediğimiz kadar “şutör” değiliz. Beş durumumuz var. O durumları gümbür gümbür şutlarla tamamlayamıyoruz. Sol kanatta Ferdi ve Kenan muvaffakiyetle ‘mekanik’ oynarken sağ kanatta Zeki’nin atakları daima top kayıplarıyla ziyan oluyordu. Golü atmasına karşın Kerem’in bildiğimiz faal kişiliğini de göremedik. Neyse hepsinin eline, ayağına, yüreğine ve aklına sıhhat. Topa sahip olma oranında 65-67 bandında gidip geliyoruz. Dakikalar geçtikçe kurdukları baskıya karşın, Kosovalıların motivasyon kaybına uğradığını görüyoruz. Bir orta pas sayımız da ezici hal alıyor: 434’e 214… Neyse 10 adet de şutumuz var. Birinci Dünya Kupası iştirakimiz 1954. 48 yıl sonra ikincisi. 24 yıl sonra da 2026’da üçüncüsü. Dileyelim, bundan sonra daha daima iştiraklerimiz olsun. Dün akşam oynayan-oynamyan çocuklarımıza teşekkür ederiz. Montella’ya da “Grazie Sinyor” (Teşekkürler Hoca!” diyorum. Bekle bizi Amerika… Bu şahane ekiple dünyaya unutulmaz kıssalar ve goller yaşatacağız. Kim bilir? Tahminen de futbolla tüm dünyaya barış müzikleri söyletiriz daima birlikte… Trump dahil, yani!..
Size şapka çıkarıyorum-Bilal Meşe
Doksan dakika nefeslerimizi tuttuk; adeta ekranlara kilitlendik. Bu sıradan bir gece değildi, ucunda yılların hasreti ve kocaman bir maksat vardı. Üstelik alanda; yetenekli, genç, dinamik ve uzun yıllar Ay – Yıldızlı formayı taşıyacak bir nesil bulunuyordu. Kapalı savunmalara karşı zorlandığımız bir gerçek. Lakin bu kilidi açabilecek ‘çilingir’ ayaklarımız az – buz değil. Birinci yarıda topa daha çok sahip olan, oyunu yönlendiren taraf bizdik. Kosova savunmasını vakit zaman zorladık, boşluk aradık, denedik. Lakin işin finalinde, net durum üretiminde önemli eksiklikler yaşadık. Buna rağmen Kosova’nın disiplinli savunma anlayışı ve süratli geçişleri bizi zorladı. Gerçekten 28. dakikada Asllani’nin adeta füze üzere şutunda Uğurcan Çakır’ın parmak ucuyla yaptığı dokunuş ve akabinde topun direkten dönmesi, yalnızca bir durum değil, tıpkı vakitte yürekleri ağıza getiren bir andı. Zoru sevmek, zoru başarmak bizim genlerimizde var arkadaş! İster çelikten duvar örün, ister beton dökün… Bizim için farketmez. Kâfi ki isteyelim; o duvarı gerekirse matkapla deler, yerle bir ederiz! Kosova’nın direnci 53’te kırıldı… Kenan Yıldız soldan aktı, başını kaldırdı, altıpasın çabucak önünde Orkun Kökçü’yü gördü. Deneyimli ayak gelişine dokundu… Çizgi üzerinde Kerem Aktürk sahneye çıktı ve fişi çekti. Eksiğimiz, gediğimiz ya da top kayıplarımız beni hiç fakat hiç ırgalamıyor! Böylesi bir final maçında skor tabelasına bakarım, sayı bizi mi gösteriyor, evet değerli olan budur. İster makûs oyna, ister yeterli oyna Dünya Kupası finalleri biletini aldık mı, aldık, gerisi ayrıntıdır. Efendim, Montella’nın oyuncu atakları, skoru muhafaza adınadır, haklıdır… Yorulanlar dışarı, taze kuvvetler içeri… Teknik adam doğrusudur. Seviyoruz sizi hoş adamlar… Ülkemizi 24 yıl sonra tekrar finallere götürdünüz, alın terinize, emeğinize, gayretinize, başarma dileğinize hem hürmet duyuyorum, hem de şapka çıkarıyorum. Sizi finallere alkışlarla uğurlayacağız, kalbimiz sizinle atacak, yolunuz açık, bahtınız bol olsun. Rakipler muhakkak, kümeden elimizi-kolumuzu sallayarak çıkarız, yaparsınız, biliyoruz… Durmak yok, devam…
Bu yaz uyku yok bize!- Mert Aydın
24yılın yükü bu çocukların üzerine binmişti. Kaybedilebilecek bir maçın akabinde 24 yılın tüm kusurlarının sorumlusu onlarmış üzere gelecekti suçlamalar. Bu yüzden rakip Kosova’ymış, Slovakya’ymış fark etmezdi. Romanya maçında itidalli olmanın kitabını yazan çocuklar, bu sefer gerilimin yakıcı sıcaklığını hissedecekti. Güya işlerin beklediğimizden kolaymış üzere geçeceğini hissettiren bir birinci 10 dakika izledik. Zeki sağdan sağdan geliyor, biz de heyecanlanıyorduk. Ne var ki ateşli Kosova, savunma istikrarımızı bozan bir kaos üretti. Bunun ve olağan ki yağmur lastiklerini takmayan (!) oyuncularımızın düşüşleri kaygı yarattı. İkinci yarıda Orkun’un hamlenin içinde daha fazla yer alması golü getirdi. İki grubun ortasındaki kalite farkı bir yerde sonuca tesir edecekti. Gol konumunda tesir etti. Sonrasında Kosova’nın can havliyle saldıracağını kestirim etmek sıkıntı değildi. Biraz gerilim yaşadık lakin keyifli sona ulaştık. Bu maçın özelinde İsmail, Orkun, Abdülkerim ve Kenan tesirliydi. Fakat öykünün tamamında Montella ile takımını ve forma giyen tüm oyuncuları kutluyorum. Nihayet Dünya Kupası finalleri… Bu yaz yanlışsız dürüst uyku yok bize. Sabaha karşı kalkıp izleyeceğiz bu çocukları. Bizim en büyük rakibimiz kendimiziz. Ülkece kendi grubumuzu aşağıya çekmezsek âlâ yerlere geleceğiz merak etmeyin.
