Lübnan Cumhurbaşkanı Joseph Aoun, 17 Nisan Cuma günü yürürlüğe giren ateşkesin akabinde İsrail ile “kalıcı bir anlaşma” için çalıştıklarını açıkladı. Bu süreçte, savaş nedeniyle Güney Lübnan’daki bombardımanlardan kaçmak zorunda kalan binlerce kişi, aylar sonra meskenlerinde birinci gecelerini geçirdi.
Fransız kamu yayıncısı Franceinfo’nun alandan aktardığına nazaran, bombardımanlardan kaçan birtakım aileler, ateşkesin görece sakinleştiği anı fırsat bilerek meskenlerine dönüyor. Harabeye dönmüş bir kentle karşılaşan Nabatieh bölgesi sakinleri, yaşadıkları şokun akabinde günlük hayatlarını yine kurmaya çalışıyor.
“YENİDEN İNŞA EDERİZ”
Kentin ana caddesinde yıkımın izleri açıkça görülüyor. Patlamaların tesiriyle dükkânların vitrinleri parçalanmış, kepenkler eğrilmiş, mağazalar kullanılamaz hale gelmiş durumda. Cep telefonu dükkânı büsbütün yıkılan Muhammed, yaşadıklarını “Bu ikinci taarruz, tıpkı kıssa tekrar ediyor… Daha evvel de tekrar inşa etmiştik, tekrar yıkıldı. Lakin inşallah bir sefer daha yapacağız” kelamlarıyla anlatıyor.
Yıkılan binaların ortasında Ali’nin küçük fast-food dükkânı ise ayakta kalmayı başarmış. Yerinden edilen birçok kişi üzere o da geri dönmüş. Ali, tekrar açılış hazırlıkları içinde: “Herkesi yine görmek hoş, birlikte daha güçlüyüz. İçinde insan olmazsa bu meskenlerin hiçbir bedeli yok. Arkadaşlar hazırlıkları yaptı, ekmek bulduk; gereçleri getirdik. İnşallah bu öğlenden sonra, 10 günlük ateşkes mühletince dükkânı açacağız.”
“GİDECEK DİĞER YERİMİZ YOK”
Bölgeye dönüşün en somut göstergelerinden biri de eşyalarla dolu araçlar. Şilte ve kıyafet yüklü otomobiller, ağır hasar almış binaların önünde sıralanıyor. Bunlardan birinin üçüncü katında yaşayan İmane ve ailesi, konutlarında birinci geceyi geçirmeye hazırlanıyor. Hala bina yıkıntılarını temizlediklerini söyleyen İmane, tehlikenin sürdüğünü de vurguluyor: “Yine vurabilirler, iki, üç, dört kez… Lakin biz geri döneriz. Gidecek diğer yerimiz yok. Sokakta kalmaktansa burada kalmak daha onurlu.”
“YERİMİZDEN EDİLSEK DE BURASI BİZİM EVİMİZ”
Nabatieh sakinlerinden İmane, Lübnan’da İsrail’in varlığına karşı olduklarını da açıkça lisana getirerek, “Defalarca yerimizden edilmek, Lübnan’da siyonistlerin olmasından daha iyidir” diyor.
Yan binada paklık yapan Wissam da benzeri bir tablo çiziyor. Konuttaki tahribatı anlatırken, “Büyük bir yıkım var, patlamaların tesiri perdeleri, koltukları parçaladı” diyor, “ama burası bizim evimiz” diye ekliyor. Dönmeden evvel konutun durumunu fotoğraf ve görüntülerden gördüğünü belirten Wissam, “Temizleyeceğim, camları onaracağım. Ateşkes bozulursa tekrar giderim” tabirlerini kullanıyor.
İki küçük oğlunu korumak için yaşananları onlardan gizlemeye çalıştığını söyleyen Wissam, “Konuyu değiştiriyoruz, dikkatlerini dağıtıyoruz. Konuta taş düştüğünü söylüyoruz” diyor. Eşi ise durumu daha mukadderatçı bir bakışla özetliyor: “Bu formda yaşama fikrine artık alışmaları gerekiyor.”
Çeviri
