İstanbul Büyükşehir Belediye (İBB) Başkanı ve CHP’nin cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu ile bir arada 92’si tutuklu 414 kişinin yargılandığı İBB Davası sürüyor. Davada geçen hafta verilen orta karar kapsamında, ortalarında İmamoğlu’nun özel kalem müdürü Kadriye Kasapoğlu’nun da bulunduğu 18 tutuklu tahliye edilirken Beyoğlu Belediyesi’ne yönelik savlarla oluşturulan iddianamenin İBB Davası ile birleştirilmesinin akabinde tutuklu sayısı, 89’dan tekrar 92’ye çıktı.
Dava son iki gündür, İBB’ye ilişkin İstanbul Senin ile birlikte, hiç hayata geçirilmemiş İBB Hanem uygulamalarından bilgi sızdırıldığı tezlerine ait iddianamedeki 13. Harekete yönelik savunmalarla ediyor. 25 tutuklu bireyle, davada en çok insanın tutuklu bulunduğu bu hareketteki savunmalar sürerken savunma yapan birtakım tutuklu sanıkların sözlerinde, Silivri’deki Marmara Kapalı Cezaevi’ndeki koşullara ait dikkat çeken tezler yer alıyor.
“ELLERİMİN ORTASINDA ÖLDÜ”
İBB Dijital Yayınlar Koordinatörü Ulaş Yılmaz, savunmasının son kısmında Silivri’deki cezaevi koşullarına ait değerli bilgiler paylaştı. Yılmaz, savunmasının ilgili kısmında şu tabirleri kullandı:
“Geçici koğuşta iki tane tabak 25 kişiyi bekliyor. Sabun yok, kaşık yok, hiçbir şey yok. Sonra asıl koğuşunuza geçiyorsunuz. Yani bu İBB tutuklularına makûs davranalım diye bir şey değil, burada rutin bir şey; zira haddinden fazla mahkum var ancak direkt yerde yatıyorsunuz. Burada biz 10 kişi yattık, iki aydan fazla. Ve bütün eşyalarımız çöp poşetinde. Her şeyimiz; kıyafetiniz, kağıdınız, kaleminiz derseniz çöp o biçimde.
Bu çöp poşeti bende bir travmaya yol açtı. Onun sebebi de şu; ben bizim bölgeye girdiğimden beri bizim kısımdan iki kişi öldü. Uygun ki ben geldiğimde götürülmüştü, soğuk algınlığından. Sonra da bir gün geldiler, ‘Eşyasını teslim edin’ dediler. Koğuşun kapısına çöp poşetiyle eşyaları konuluyor.
Diğer kişi benim elimde öldü; kalp krizi geçirdi, lisanını yuttu, morardı, damarları şişti. Artık yapabileceğimiz şey lisanını çıkarmak, çıkarmaya çalışmak. Butona süratle basıp kapıyı yumruklayarak bu demir kapının akabinde birilerinin gelmesini istemek. Önümüzde öldü adam. Götürdüler. Bir mühlet sonra çöp poşetiyle eşyalarını kapıya koyduk. Biz bunları niçin yaşıyoruz? Bu bana ne öğretecek? Sayın Savcım, bu bize neyi öğretiyor? Ben niçin gittim bu kadar kamuyla ilgili şeyi öğrendim? Ben niçin bu kadar bahisle ilgili şeyler çalıştım, ettim? Ne öğretecek bize bu? İBB çalışanlarına ne öğretecek? Allah kimseyi düşürmesin. İki ay sonra şey oldu. Bu çok rencide edici, çok kırıcı bir şey. Hiç kimsenin lakin hiç kimsenin bu muameleyi hak ettiğini düşünmüyorum. Birçok hasta. Yaşlıları biz koruyoruz cezaevinde. Duşlarını yapamıyorlar, ilaçlarını alamıyorlar.”
“2026 YILINDA HALA CEZAEVİNDE KENELERLE GAYRET EDİYORUZ”
Yine 13. aksiyon kapsamında yargılanan ve savunmasını dün tamamlayan kent plancısı Nuri Cem Ceylan ise savunmasının son kısmında, cezaevi koşullarına ait şunları kaydetti:
“Söylediğim üzere iddianamenin hiçbir yerinde yokum; niçin tutukluyum diye aylarca düşündüm. Koğuştaki arkadaşlara da sordum -içeride herkes bir avukat oluyor maalesef orada- fakat cezaevinde şöyle bir durum var; birinci tanıştığımız şey keneler esasen. Maalesef 2026 yılında hala kenelerle uğraş etmeye çalışıyoruz. Koğuşta zati 60 kişi yatıyoruz. Ben günlerce vücudumun yarısı ranzanın altında yattım. Koğuşlar da dar, yaklaşık 1.5 kulaç. Kaç yattım bilmiyorum. Artık mesela benim mahkememe geliyor olmama en çok sevinen bir arkadaş var; o yerde yatıyor. O artık geceleri uyumuyor, sabahları benim yatağıma yatıyor. O sayede en azından onu o ranzanın altından bu biçimde kurtarmış olduk. Esasen yemekler soğuk geliyor. Bir kettleımız vardı onu da aldılar. Son 2-3 aydır yemeğimizi de ıslatamıyoruz. İlaç talep ediyoruz, o gelmiyor. İlaçlı sularda duş almaya çalışıyoruz, bedenimizin her yeri yara. Şundan ötürü anlatıyorum; bir cefa çekmek üstünden söylemiyorum, bir tutukluluğun tedbir olup olmadığıyla ilgili bu bilgilere de haiz olmanız gerektiğini düşünerek bunları aktarıyorum.”
“ALTI AYDIR YERDE YATIYORUM”
Ceylan’dan evvel savunmasını yapan İBB Akıllı Şehirler Müdürlüğü işçisi İsmet Korkmaz ise savunmasına şu sözlerle başladı:
“Kaldığım koğuş aslında bir uyuşturucu koğuşudur, bu sebeple oraya adapte olmam hayli güç oldu. Yetmiş kişilik bir kapasite içerisinde, çok ağır bir ortamda yaşamaya çalışıyoruz; altı aydır yerde yatıyorum. Bu durum beni ruhsal olarak derinden etkilemiştir. Ailem uzun müddettir Erzurum’da, köydeki konutumuzda yaşamaktaydı; ancak benim içine düştüğüm bu durumdan ötürü İstanbul’a gelmek zorunda kaldılar. Rastgele bir gelirim olmadığı için burada güç kurallar altında bir konut tutup yaşamaya çalışıyorlar.”
“KİMSE ‘BURADAKİ İNSANLARI ANLIYORUM’ DEMESİN”
Eylem 13 kapsamında savunma yapan birinci tutuklu sanık olan İBB Bilgi Süreç Sorumlusu Emrah Yüksel ise savunmasının ilgili kısmında şöyle konuştu:
“6 aylık tutukluluk sürecinde süper bir dijital detoks içindeydik. Günleri Diyanet’in koğuşumuza armağan ettiği takvimlerden düşürüyorduk sayın başkanım. Cezaevinde 27 bin sayfadan fazla okuma yaptım, 75 tane kitap bitirdim. 5 tane defter bitirdim yaza yaza. Tam 130 tane mektup yazdım; yazdım her gün. Her satırda eşime yazdım, ona sorduğumu kendim cevapladım. Zira yazmanın hududu yok ancak haftada yalnızca onlarla 10 dakika görüşebiliyoruz Sayın Başkanım. Kimse buradaki insanları anlıyorum demesin. Bizi anlamak isteyen telefonla dereye atsın, haftada 10 dakikada eşiyle irtibat kurmaya, çocuklarıyla irtibat kurmaya çalışsın.”
“KOĞUŞ GEREĞİNDEN FAZLA KALABALIK OLMASA ÖLECEKTİ”
Geçen hafta tahliye kararlarından evvel avukatlardan alınan tahliye taleplerinde de tutuklu iş insanı Kahraman Yeşilyurt’un avukatı Gizem Karaköçek, cezaevi şartlarına ait şunları kaydetti:
“Müvekkil bugün karşımızda oturuyor ve hayatta. Daha evvel müvekkili karşısında oturduğu için şükreden bir avukat görmüş müydünüz? Açıkçası benim için de bir birinci. Müvekkilim 21 kişilik koğuşta, çoğunluğu uyuşturucuyla ilgili cürümlerden giren 75 bireyle kalıyordu. Tekraren koğuş değişikliği için dilekçe verdik ancak yeterli ki de kabul edilmedi. Kronik rahatsızlığı sebebiyle hastaneye sevk edildi ve takip altına alındı. Hatta birebir gün içerisinde 3 defa bayıldığı bir devir oldu. Son baygınlığını merdivenlerden çıkarken yaşadığında; koğuşun adım atılamayacak kadar kalabalık olması sayesinde birlikte kaldığı şahıslar tarafından çabucak fark edildi ve başını vurup merdivenlerden yuvarlanmaktan son anda kurtarıldı.Normalde bu cümlede koğuşun kalabalıklığını anlatırken ‘koğuşun kalabalık olması sayesinde’ değil, “koğuşun kalabalık olması yüzünden” denilmesi gerekirdi; zira olumsuz bir durumdan bahsediyorum. Fakat bizim olayımızda müvekkilin hayatını biz bu koğuşun kalabalıklığına borçluyuz. Bu sebeple ‘sayesinde’ demeyi uygun buluyorum.”
Fatih Keleş’in oğlu Mustafa Keleş’in avukatı Sadık Ömer Cennetoğlu ise tahliye talebinde şöyle konuştu:
“Müvekkilim Mustafa Keleş’in sıhhat sıkıntılarıyla ilgili sorunları de hayli yakındır. Zira kendisi bir koğuşta kalıyor, tek başına değil ve bu koğuşta 2 kez verem karantinasında kalmak zorunda kaldı. Bu verem karantinası sırasında bir hekimle görüşmesi yasak, bir şahısla görüşmesi yasak; ağrısı olsa bile biriyle buluşması yasaktır. Bu nedenle bunu da göz önünde bulundurmanızı, keza kendisinin bir cinayet koğuşunda kaldığını hatırlatmak isterim. Ailesine ait nahoş ithamlar daima olarak televizyonlarda geçtiği için kendisi de bu bahiste koğuşunda tehdit ve baskı altında duruyor.”
“İLACINI MAZGALDAN VERECEĞİZ”
Tutuklu sanık Güldem Şık’ın avukatı Alper Köleoğlu ise müvekkilinin, Silivri’den Sakarya’daki cezaevine nakledilişini ve sonrasındaki süreci şu sözlerle anlattı:
“Müvekkilim Sakarya’ya gönderilirken, Silivri’den sevk edildiği sırada evrakına ‘intihar meyilli’ olduğuna dair bir not düşülmüştü. Bu sebeple müvekkilim günlerce; ortak alanda, kameraların ve ışıkların altında bekletildi. Hayatı boyunca antidepresan dahi kullanmamış bir insan hakkında, ‘intihar şüphesi’ gerekçesiyle günlerce tecrit uygulandı. Bu süreçte rahatsızlandı; ‘Biz sana ilaç veremeyiz, sen ağzını mazgala yaklaştır biz sana mazgaldan ilacı ağzına vereceğiz’ üzere insanlık onurunu ayaklar altına alan uygulamalara maruz kaldı. Buraya getirilme sürecinde de eziyetler devam etti. Duruşma günü sabah saat altı buçukta ardı kapalı bir araca bindirildi, sonra ‘o araç değil’ denilerek diğer bir araca alındı. Daima araç değiştirilerek sabahın erken saatlerinde buraya getirildi.”
