Gençliğinden bu yana çaldığı el mızıkasıyla düğünlere sevinç katan 81 yaşındaki Süheyla Şimşek, belgesele bahis olan hayatıyla kültürünü yaşattığı için de gurur duyuyor.
Kayseri’nin Pınarbaşı ilçesinde doğan Çerkes asıllı Şimşek, ablasına özenerek eline aldığı mızıkada kendisini geliştirerek düğünlerde çalmaya başladı. 1973’te evlenen 4 çocuk ve 4 torun sahibi Şimşek, memur eşinin tayini çıkınca 1988’de Sakarya’nın Hendek ilçesine taşındı. Kentte çok fazla el mızıkası çalan olmaması nedeniyle uzun yıllar Çerkes düğünlerine katılan Şimşek, 63 yıl melodileriyle iştirakçileri eğlendirdi.
Eşi 7 yıl evvel vefat eden ve Uzuncaorman Mahallesi’nde ömrünü sürdüren Şimşek’in hayatı, Ağustos 2025’te tanıştığı direktör Muhammed Emin Demiral’ın çektiği kısa belgesel sinemasına mevzu oldu.
Şimşek’in ömrünü ve Çerkeslerin kültürel mirasından izleri merkeze alarak Çerkesçe çekilen “Süheyla” isimli sinemanın birinci gösterimi Rusya Federasyonu’na bağlı Adige Cumhuriyeti’nde yapıldı.
Burada, “5. Adigey, Seni Seviyorum Sinema Festivali”nde “Çerkes Diasporası’nın En Yeterli Sineması Ödülü”ne layık görülen belgesel, “13. İpekyolu Sinema Şenliği’nde “Ulusal Belgesel Film” kategorisinde “Jüri Özel Ödülü”nü kazandı.
“Her ailede kesinlikle bir mızıkacı bulunurdu”
Süheyla Şimşek, AA muhabirine, ablasına özenerek mızıka çalmaya başladığını, ablası mızıkayı çok hoş kullandığı için onun olduğu düğünlerde kendisinin sahneye çıkmadığını anlattı.
Sakarya’da Çerkeslerden çok mızıkacı bulunmadığı için düğünlerde, sünnet cemiyetlerinde uzun saatler performans sergilediğini lisana getiren Şimşek, o yıllarda erkek mızıkacılar olmadığını, daha çok bayanların çaldığını ve her ailede kesinlikle bir mızıkacının bulunduğunu söyledi.
Şimşek, kelamlarına şöyle devam etti:
“Bir düğünde diğer mızıkacı yoktu, ‘illa çalacaksın’ dediler. Çaldım, 4-5 kişi oynadı, art geriye çıkmaya başladılar. Durduramıyorum mızıkayı, ben de yoruldum, kollarım kopuyor, gözyaşlarım indi. Ağlamaya başladım, ‘Yeter bıktım çalamıyorum’ diye. O anı hiç unutmuyorum. 22-23 yaşlarındaydım, artık 81 yaşındayım fakat o anı hiç unutmuyorum.”
Şimşek, el mızıkasını ablasının kendisine bıraktığını, daha sonra da oğlunun Anneler Günü’nde Almanya’dan armağan mızıka getirttiğini aktardı.
Torununun mızıka çalmasını istediğini lisana getiren Şimşek, mızıka çalmanın hoş hissettirdiğini, öbürleri oynayıp memnun olduğunda gururla çaldığını söyledi.
Film çekimi sürecinde çocuklarının kendine takviye olduğunu anlatan Şimşek, “İki gün çekim oldu. Çok memnunum, her yerde gösterildi. Sineması izleyince de âlâ ki yaptım diye sevindim. Çerkesçe konuştum. Benden çocuklarıma ve torunlarıma hatıra oldu.” diye konuştu.
“Annem hakikaten güçlü bir Anadolu kadını”
Süheyla Şimşek’in oğlu makine mühendisi Göktuğ Şimşek, elektriğin olmadığı devirlerde Çerkeslerin düğünlerine mızıka sesinin sevinç kattığını söyledi.
Doğdukları köyde genelde mızıkayı bayanların çaldığını aktaran Şimşek, şunları kaydetti:
“Annem de onlardan birisiydi, bu bizim için gurur verici zira düğünü düğün yapan oradaki müziktir. Gençlerin dans etmesine vesile olmuşlardır. Benim çocukluğumda elektrik, müzik sistemleri olduğu için kasetlerle de yapılabiliyordu ancak hakikaten insanları coşturan bunu canlı performansla dinlemek oluyordu. Çocukluğumda gittiğim aile içi eğlencelerimizde ya da yakın eş dostlarımızın düğününde annemin çaldığına çok şahit oldum, bu da bizi gururlandırdı.”
Annesinin çok uygun Çerkesçe konuştuğunu aktaran Şimşek, direktör Muhammed Emin Demiral’ın daha evvelce de çok başarılı belgeselleri olması münasebetiyle heyecan duyduklarını söz etti.
Şimşek, annelerine her vakit takviye olduklarını belirterek, kelamlarını şöyle tamamladı:
“Çocukları olarak hepimiz yapabileceğini biliyorduk. Annem hakikaten güçlü bir Anadolu bayanı. Maharetli, yapamayacağı bir şey yok. Biz de o cüreti verince kabul etti. Hepimiz için hoş anı oldu. Hoş bir proje çıktı ortaya zira gösterime girdiği ana vatanımız Adige Cumhuriyeti’nde özel ödül aldı. Birçok yerde gösterime çıkıyor, beğeni alıyor. Bu da bizi gururlandırıyor.”
