Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) Genel Lideri Devlet Bahçeli’nin açıklamalarından satır başları:
Mondros’un akabinde dalga dalga gelen işgaller, Sevr’de tüzel kılıfa büründürülmek istenen tasfiye tasavvuru ve Anadolu’nun dört bir yanında hissedilen kuşatma iklimi, hamiyetperver milletimizi yalnız dirence çağırmamış, birebir vakitte kendi yazgısını kendi iradesiyle tayin edecek yeni bir meşruiyet yerini inşa etmeye sevk etmiştir. 23 Nisan 1920’de tecessüm eden hakikat tam da bu tarihi eşikte aranmalıdır.
23 NİSAN MESAJI
Türk milleti istiklal uğraşını yalnız cephedeki silah kudretiyle yürütmemiş, temsil fikriyle, hukuk şuuru ile ve meclis iradesi ile tahkim etmiştir. Bu bakımdan Birinci Meclis, savaş koşullarının mecburî kıldığı süreksiz bir teşekkül olarak görülemez. O meclis, milletin bahtını diğerlerinin insafına terk etmeyen kurucu bir tarih aklının devlet iradesine dönüşmüş hâlidir. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışı, emperyalizmin istikametini bozan, üzerinde güneş batmayan kelamda imparatorluklara diz çöktüren, vesayet dayatmasına ve esaret zincirlerine Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün yol başlığında başkaldıran bir milletin kendi mukadderatına şahsen hâkim olduğu kutlu dönüm noktasıdır.
Yurdun dört bir yanı işgal edilmişken, karayolları ve demiryolları milletin tasarrufundan sökülüp alınmışken, kadınıyla, çocuğuyla, genciyle, yaşlısıyla Türk milleti bir öteki devlete maiyet ve mahkûmiyet tehdidiyle çepeçevre sarılmışken, Ankara’da yanan meşale, karanlığı yaran ulusal uyanışın, esareti reddeden kararlılığın ve Anadolu’da hayat bulacak bir şahlanışın ismi olmuştur. Türkiye Büyük Millet Meclisi, ulusal iradenin ete kemiğe bürünüp hüviyet kazandığı, karar ve hâkimiyet tesis ettiği, hâkimiyet iradesinin milletin kendisine teslim edildiği, hürriyet sevdasının devlet nizamına tahvil edildiği tarihî yürüyüşün cümle kapısıdır.
Türkiye Büyük Millet Meclisi meşruiyetini garbın başkentlerinden değil, Türk milletinin bağrından almıştır. Türk milleti ise egemenlik hakkını Malazgirt zaferinin açtığı Anadolu kapısından, Söğüt’te filizlenip cihanı saran o koca çınardan, İstanbul’un fethiyle katlanan şanından, Çanakkale’de yazılan destandan ve her karışı şehit kanıyla sulanan toprağından almaktadır. Türkiye Büyük Millet Meclisi, ateş çemberine alınmış bir vatanın, yoklukla imtihan edilen ocakların namusundan öteki sermayesi kalmamış bir ulusun bağrından doğmuştur. Hacı Bayram Veli Camii’nde semalara yükselen duaların, Rahman’a açılan avuçların, besmeleyle atılan adımların, tekbirle yürüyen yolların akabinde kapılarını açmıştır.
“GAZİ MECLİSİMİZ, AZİZ MİLLETİMİZİN İSTİKLAL BERATI, İSTİKBAL RUHSATI, İSTİKRAR SANCAĞI, PRESTİJ MENBAIDIR “
İşte o ruh bugün dimdik ayaktadır, işte o iman bugün de sarsılmazdır. Bu sebeple 23 Nisan’ı yalnız bir bayram günü olarak anmak, onun taşıdığı tarihi ve siyasi manayı daraltır. 23 Nisan, devlet fikrinin kriz karşısında dağılmadan düşünebilme kabiliyetidir. 23 Nisan, yenilginin ağır gölgesi altında dahi hukuk üretebilme iradesidir. 23 Nisan, toplumsal acıyı kurucu bir siyasal akla dönüştürebilme kudretidir. İşte içinde bulunduğumuz 28. Yasama Dönemi’nde davamıza gönül vermiş 45 milletvekili dava arkadaşımla birlikte çatısı altında misyon yapmaktan gurur duyduğumuz Gazi Meclisimiz, böylesi bir imanla yoğrulmuş, böylesi bir gayretle kurulmuş, böylesi bir fedakârlıkla ayakta tutulmuş ulusal iradenin tecelligâhıdır. Gazi Meclisimiz, aziz milletimizin istiklal beratı, istikbal ruhsatı, istikrar sancağı, prestij menbaıdır ve ebediyen payidar kalacaktır.
Ulusal egemenlik sözü manasını Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde, çocuk bayramı sözü ise manasını evlatlarımızın sevincinde bulmaktadır. 23 Nisan’ın gelecek kuşaklarımıza armağan edilmiş olması ne talihî bir tercih, ne rastlantısal bir irade, ne de temelsiz bir tasarruftur. 23 Nisan’ın Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak kutlanması, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk kuşaklarına verdiği ehemmiyetin en açık tezahürlerinden biridir. Zira devlet yalnız bugünün emniyetini sağlamak için bulunmaz. Dünün hafızasını, bugünün mesuliyetini ve yarının emanetini tıpkı süreklilik tertibi içinde taşımak için kurulur.
“23 NİSAN, ATİYE OLAN AHDİMİZDİR”
Çocuk ise bu sürekliliğin en saf, en narin ve en belirleyici varlığıdır. Bir milletin geleceğe dair tezi en berrak formda çocuklarına bakışında görünür. Çünkü çocuk yalnız korunması gereken bir emanet değil, devlet fikrinin yarına uzanan canlı cevheridir. Zira çocuk, ailenin sevinci olduğu kadar milletin devam fikridir. Çocuk, bir okulun öğrencisi olduğu kadar devletin yarınki insan mayasıdır. Korunması gereken bir emanet olduğu kadar toplumun ahlaki düzeyini gösteren en berrak aynadır. Bir milletin çocuklarına bakışı aslında kendi geleceğine bakışıdır. Bir devletin çocukları muhafaza biçimi ise yalnız bugünkü şefkatini değil, yarına dair tasavvurunu, insan anlayışını ve medeniyet tezini da ortaya koyar. Hâkimiyet millet nezdinde hükümran kılınırken, çocuklarımızın varlığında ebedî kılınmıştır. İşte bu sebeple 23 Nisan, atiye olan ahdimizdir. Evlatlarımız bu topraklarda sürecek hükümranlığımızın, yazılacak öykülerimizin, söylenecek sözlerimizin, yazılacak şiirlerimizin, lisandan lisana dolanacak türkülerimizin beyannamesidir.
“EĞİTİM ULUSAL BEKA MESELESİ”
Değerli dava arkadaşlarım, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nın bizlere yüklediği en ağır görevlerin başında hiç elbet eğitim gelmektedir. Hakikaten Ulusal Uğraş yıllarında savaş bütün şiddetiyle devam ederken ve hatta Polatlı’dan duyulan top sesleri Ulus’ta yankılanırken, Ankara’da toplanan Birinci Maarif Kongresi, bıçak kemiğe dayanmış, düşman kapıya dayanmış olsa dahi topyekûn kurtuluş iradesinin cephede olduğu üzere eğitimde de tesis edileceğini göstermiştir. 1921 yazında savaş kuralları altında Ankara’da toplanması, eğitim sıkıntısının Cumhuriyet’in birinci yıllarında talihî değil, kurucu bir başlık olarak görüldüğünü açıkça ortaya koymaktadır. Savaşın en kritik anında, Türk ulusal eğitiminin asıllarının belirlenmesinde tarihî bir adım olan bu kongre, eğitimin ertelenemez bir ulusal muhtaçlık olduğunun tarihî simgesidir. Eğitim günübirlik siyasi çekişmelerin, dar ideolojik hesapların, kısır polemiklerin konusu değildir. Eğitim direkt doğruya ulusal beka problemidir. Eğitim milletin istikbal sıkıntısıdır. Eğitim, ağacın yaşken eğildiği, karakterin küçük yaşta yoğrulduğu, bir milletin yarınlarda nasıl bir hüviyete kavuşacağının tayin edildiği hayati bir merhaledir.
“TÜRK GENÇLİĞİ SERTİFİKA KOVALARKEN HAYATI KAÇIRAN BİR GENÇLİK OLMAMALIDIR”
Okullarımız, ilim ve fennin zihinlere kazındığı kadar vatan ve millet sevgisinin minik yüreklere nakşedildiği asli mevzilerdir. Okullarımız, İstiklal Marşı’nın tarihî ehemmiyetiyle birlikte manasının kavrandığı, özgürlüğün değerinin öğretildiği, aidiyet hissinin evlatlarımızın ruhlarında kök saldığı şahsiyet inşa alanıdır. Ulusal eğitim ile temel maksadımız, diploma sahibi ancak istikametsiz evlatlar değil, vatan bilen, yurt bilen, milletini seven, devletini sayan, fikri canlı, ahlakı metin, iradesi sağlam kuşaklar yetiştirmektir. Türk gençliği test ile tost ortasına sıkışmış, beş şık ortasına hayallerini sığdırmak zorunda kalmış, imtihandan imtihana koşup puan biriktiren, sertifika kovalarken hayatı kaçıran bir gençlik olmamalıdır. Türk gençliği, cebri bildiği kadar besteyi de duyan, fiziği kavradığı kadar edebiyattan anlayan, teknolojiyle büyüyen ancak sanattan kopmayan, dünyayı tanıyan ama kendi köküne yabancılaşmayan bir anlayışla yetiştirilmelidir.
Millî Eğitim Bakanlığımızın bütçesinin, fiziki yatırımlar kadar çocuklarımızın ruhlarına, karakterlerine ve kabiliyetlerine nasıl dokunduğunu konuşmamız gerekmektedir. Kaynaklar tuğlaları yükselttiği kadar ufukları da genişletmelidir. Yeni sınıfların kapısını açtığı kadar genç kuşakların ruh ve vücut sıhhatini da önceliklendirmelidir. Sıraları dizdiği kadar şahsiyetleri de inşa etmelidir. Gerekirse bir ekmeği bölüşürüz, gerekirse lokmamızı küçültürüz. Lakin çocuklarımızı okumak istedikleri kitaplardan, araştırma yapacakları, zanaat öğrenecekleri atölyelerden, ulusal atlet olarak yetişecekleri spor alanlarından, Türkçe müzikleri yükseltecekleri sahnelerden yoksun bırakamayız. Matematikle parlayan zihinler kadar şiirle çözülen lisanlara, sporla disiplin kazanan bileklere, sahnede yürek kazanan yüreklere alan açmalıyız.
“EVLATLARIMIZ DİJİTAL KUŞATMA ALTINDA”
Dostlarımıza bugün ayırmadığımız her imkân, yarın milletçe ödeyeceğimiz ağır bir bedel olarak karşımıza çıkacaktır. Geçtiğimiz hafta Şanlıurfa’da ve Kahramanmaraş’ta yaşanan elim hadiselerin sığ, yüzeysel ve tek boyutlu değerlendirmelerle geçiştirilmeleri mümkün değildir. 14 Nisan’da Şanlıurfa’nın Siverek ilçesindeki okul hücumunda 16 kişi yaralanmıştır. 15 Nisan’da ise Kahramanmaraş’ta bir okulda düzenlenen silahlı akında 9’u öğrenci, 1’i fedakâr öğretmen kardeşimiz olmak üzere 10 vatan evladımız hayatını kaybetmiş, 13 kişi yaralanmıştır. Bu vahim gelişmeler vicdanlarda derin yarıklar açmıştır. Sürecin tüm sebepleri, sonuçları ve art plandaki gelişmelerle birlikte serinkanlı, sağduyulu ve çok istikametli bir bakış açısıyla ele alınması mecburidir. Burada sıkıntı yalnız bir asayiş evrakı olarak ele alınamaz. Karşımızdaki tablo, çağımızın çocuk ruhu üzerinde kurduğu baskılarla, aile bağlarında meydana gelen gevşemeyle, okul ikliminin gereksinim duyduğu dayanakla, dijital dünyanın kontrolsüz alanlarıyla ve toplumsal paha transferindeki kırılmalarla birlikte değerlendirilmelidir.
Bir çocuğun zihninde şiddet, öfke, yalnızlık ve taklit dileği tıpkı anda birikiyorsa, orada yalnız ceza hukukunun konusu bulunan bir fiil meydana gelmez. Tıpkı vakitte toplumun dikkatle okuması gereken bir işaret belirir. Çağdaş çağın tehlikeleri birçok vakit eski çağların tehlikeleri üzere açık, görünür ve hudutları belirli biçimde gelmez. Bazen bir ekranın gerisinden gelir. Bazen oyun lisanı içinde gelir. Bazen arkadaş etrafı zannıyla gelir. Bazen yalnızlaşmış bir çocuğun sessizliğine siner. Bazen algoritmaların istikamet verdiği öfke, sanal kalabalıkların kışkırtıcılığı ve taklit, aile arayan bir ruhun zayıf anına yerleşir. Dijitalleşmenin her geçen gün daha da yaygınlaştığı günümüz dünyasında, evlatlarımızın ekran başında geçirdikleri mühletlerin de birebir oranda artması, toplumsal medya platformlarında kullanılan saldırgan lisana daha fazla maruz kalmaları, akran zorbalığının arkadaş kümeleri, iletileşme ve sohbet uygulamaları ve oyunlar içinde sinsice yaygınlaşması, çocuklarımızın ruh sıhhatlerini örselemekte, kimlik gelişimlerine ziyan vermekte ve toplumsal hayatlarını içten içe aşındırıp onları sanal dünyaya mahkûm etmektedir. Evlatlarımız toplumsal medya platformlarında aldıkları beğeni sayılarıyla kendi bedellerini tartmakta, artan takipçi sayılarıyla prestij kazandıklarını zannetmekte, bir parmak hareketiyle verilen anlık reaksiyonlar ile gerçek hisleri ister istemez birbirine karıştırmaktadır.
Evlatlarımız, geleceğimiz, dijital bir kuşatma altındadır. Teşhir-i mahremiyetin önüne geçirilen anlık ve süreksiz zaferler, emek ve sabrın önüne geçmektedir. Akranları ortasında sistematik olarak alaya, linçlere, aşağılamalara, dışlamalara maruz kalan bir yavrumuzun tertemiz kalbinde kapanması sıkıntı yaralar açılmaktadır. Parlak ekranların sunduğu kozmosun büyüsüne kapılan yavrularımız, dikkat eksikliği ve uyku sorunları ortasında yitip gitmektedir.
“KARŞIMIZDAKİ TEHLİKE YALNIZCA EKRAN BAĞIMLILIĞI DEĞİLDİR”
Merhum hocamız Erol Güngör diyor ki, makine medeniyeti hayatımıza geçersiz pahalar getirmektedir. Vasıtalar gaye yerine geçmiş, beşerler gayeleri unutarak vasıtaları geliştirmeye ve onlar üzerine çalışmaya değer verir olmuşlardır. Nimet ile tehdit ortasındaki ince kırmızı çizgiyi evlatlarımızla birlikte idrak etmeliyiz. Azı karar, birçok ziyan diyen atalarımızın öğüdünü dijital çağın cümbüşü içinde yine hatırlamak mecburiyetindeyiz. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan elim olayların ardından yüzlerce toplumsal medya hesabına erişim manisi getirilmesi, çok sayıda Telegram kümesinin kapatılması ve onlarca şahıs hakkında isimli süreç başlatılması, dijitalleşmenin kontrolsüz kaldığında yalnız birey değil, toplum hayatını da zehirleyen bir fesat tertibine dönüşebildiğini açıkça göstermiştir. Dijital mecraların, sohbet odalarının, sohbet kümelerinin, uygulama ve kanallarının suçsuz bir haberleşme alanı olmaktan çıktığı, Türk milletinin köküne, gündemine, geleceğine dinamit döşemek isteyen hayal fakirlerinin ellerinde fitnenin, tahrikin, cürüm ve hatalıyı övmenin, kamu nizamına kasteden karanlık davetlerin örgütlendiği bir ifsat çizgisine dönüştüğü artık inkâr edilemez bir hakikattir. Demek ki karşımızdaki tehlike yalnızca ekran bağımlılığı değildir. Tıpkı vakitte berbatlığı çoğaltan, şiddeti özendiren, kabahati legalleştiren, acıyı istismar eden ve çocuklarımızın tertemiz vicdanını gaye alan dijital bir bozgunculuk iklimidir.
“BUGÜNDEN HAREKETE GEÇMEK ZORUNDAYIZ”
Evlatlarımızı toplumsal medyanın ve televizyon ekranlarının hoyrat ve şiddeti olağanlaştıran lisanına, kapalı devre karanlık mecralarda kümelenen bozguncu yapılara, sanal âlemin kimliksiz iklimine, haysiyet mahrumlarının mesuliyetsiz davetlerine terk edemeyiz. Ekran ışığı arttıkça yavrularımızın gözlerindeki fer sönmesin diye, uygulamaların istilası ailelerimizle geçirilen vakitten çalmasın diye, ilişkiler çoğaldıkça, arkadaşlık istekleri arttıkça, takipçi halkaları genişledikçe yalnızlaşan, yabancılaşan, içine kapanan, köklerinden uzaklaşan bir jenerasyon ortaya çıkmasın diye bugünden harekete geçmek zorundayız. Eşref-i mahlûkat olan insan yalnızca etten ve kemikten müteşekkil biyolojik bir varlık değil, kâinatın kalbi ve ruhudur. İnsan şahsiyeti kültürel, ahlaki ve ulusal bedellerle yoğrulan toplumsal bir varlıktır. Aileyle biçimlenir, mekteple derinleşir, etrafıyla istikamet bulur, inanç ve irfanla kemale erer. Çocuklarımızın şahsiyet inşasını tesadüflerin insafına, savrulmaların akışına, kontrolsüz mecraların hoyratlığına terk edemeyiz. Çünkü fertte başlayan çözülme cemiyete sirayet eder, cemiyette büyüyen zaaf ise milletin istikbalini tehdit eder. Dijitalleşme kıymetlerimizi aşındırdıkça, televizyon karşısında geçen mühletler uzadıkça, aile içi sessizlikler katlandıkça, kelamda sosyal medya fenomenlerinin sözleri değerli öğretmenlerimizin öğretilerinin önüne geçtikçe, sınırsız ve kontrolsüz özgürlük fikirleri okulun terbiye gücünü budadıkça, çocuklarımız kapsamı öngörülemeyen içerik tufanının içine savrulduğunda böylesi trajedilerin tabanı genişlemektedir.
“BU SORUNUN ÜZERİNİ ÖRTENLERDEN DEĞİL, KÖKÜNÜ KAZIYANLARDAN OLACAĞIZ”
Çözüm sırf okul kapısında bekleyecek güvenlik görevlisinin varlığı değildir. Tahlil sırf adım başı duvarlara asılacak kameralar değildir. Hadise vuku bulduktan, canlarımız yuvalarından uçtuktan sonra pansuman önlemler sıralamak bizim meşgalemiz değildir. Problem daha derindedir. Sorun daha vahimdir. Sıkıntı daha geniştir. Biz bu sorunun üzerini örtenlerden değil, kökünü kazıyanlardan olacağız. Ve bu çaba günü kurtarmanın değil, geleceği inşa etmenin gayretidir. Aileyi tahkim etmeden, mektepleri terbiye ve şahsiyet inşa eden asli mevkine tekrar kavuşturmadan, rehberlik ve psikososyal dayanak sistemlerini kuvvetlendirmeden bize rahat yoktur. Aile çocuğun birinci mektebidir. Okul çocuğun ikinci meskenidir. Devlet çocuğun en geniş himaye çatısıdır. Bu üç halka ortasında bağlar zayıfladığında çocuk yalnızlaşır. Yalnızlaşan çocuk bazen kendisini sanal kalabalıkların içinde arar. O kalabalıklar ise her vakit saf bir arkadaşlık tabanını sunmaz. Orada merhamet yerine alay, sabır yerine öfke, dostluk yerine sürü psikolojisi, hayat sevgisi yerine şiddet merakı bulunabilir. O hâlde yapılması gereken çocuklarımızı yalnız disiplinle kuşatmakla hudutlu kalamaz. Onları dinlemek, anlamak, yönlendirmek, meşgul etmek, inançlı bir mana dünyası içinde büyütmek ve şahsiyet sahibi kılmak gerekir. Çocuk yalnız buyruk isteyen bir varlık değildir. İlgi isteyen, aidiyet isteyen, görülmek isteyen, itimat isteyen bir emanettir. Eğitim sistemimizin de bu hakikati merkeze alması kuraldır. Eğitim bilgi transferinden ibaret bir faaliyet olarak görülemez. Eğitim insanın iç nizamını kurma sanatıdır. Matematik, tarih, fen ve edebiyat kadar merhamet, ölçü, sabır, haysiyet, sorumluluk ve insan hayatının dokunulmazlığı da öğretilmelidir. Öğretmenlerimiz yalnız sınıfta ders veren vazifeliler olarak düşünülemez. Onlar toplumun ahlaki omurgasına temas eden, çocuklarımızın şahsiyet dünyasını inşa eden müstesna şahsiyetlerdir. Bu vesileyle altını kalın çizgilerle çizmek isterim ki öğretmeni sıradanlaştıran bir anlayışın eğitim davası baştan meyyit doğmuştur. Öğretmen mektebin haysiyetidir. Marifetin taşıyıcısıdır. Kolondur. Milletin istiklaline istikamet veren ilim ve irfan neferidir. Annelerimizin okul kapısında bıraktığı minik elleri tutan, pak ve saf kalplerini hoşluklarla donatan, bilgilerle zihinlerini açan, marifetleriyle küçük bileklere güç veren, kabiliyetleri fark eden, gözlerindeki ışığı güçlendiren, nizam veren, adap bildiren, terbiye kazandıran öğretmenlerimizdir. Öğretmeni ikinci bir ana baba sayan, yücelten, baş tacı eden, hürmet gösteren bir gelenekten kopup, ders anlatan bir memur pozisyonuna sürüklemek izahı mümkün olmayan bir gaflettir. Öğretmenin prestijinin zedelendiği, kelamının değersizleştirildiği, sınıf içindeki otoritesinin aşındırıldığı bir nizamda ne sağlam bir eğitim nizamı kurulur ne de ulusal ve manevi değerlerle yoğrulmuş bir kuşak inşa edilir. Öğretmeni zayıflayan bir milletin geleceği güçlü olamaz. Öğretmenin kuşaklarımızın yetiştirilmesindeki işlevi da, öğrencilerimiz ve ailelerimiz nezdindeki saygınlığı da tartışma konusu edilemeyecek kadar hassas bir değere sahiptir. Ailelerin desteklenmesi de birebir derecede hayatidir. Çağdaş kent hayatı, çalışma temposu, ekonomik baskılar, dijital dünyanın istilası ve toplumsal bağların zayıflaması aileyi birden fazla vakit yalnız bırakmaktadır. Aile yalnız kaldığında çocuk da yalnız kalır. Bu nedenle aileyi maksat göstermek yerine aileyi güçlendirmek, rehberlik sistemlerini yaygınlaştırmak, çocuk ve ergen ruh sıhhati hizmetlerini erişilebilir kılmak ve okul, aile ve devlet iş birliğini daha fonksiyonel hâle getirmek gerekir. Bu sorumluluk hepimizindir.
