Küresel siyasetin koridorlarında herkes bunu konuşuyor: “Mühimmat biterse, güç biter.” Savunma sanayiinde 2026 yılı, yalnızca teknoloji yarışı değil, birebir vakitte bir “stok ve üretim hızı” savaşına dönüştü. Bugün peş peşe gelen haberler, dünyanın en büyük askeri gücünün bile “boş kovan” telaşı taşıdığını, Türkiye’nin ise bu fırtınada nasıl yanlışsız bir limana dümene kırdığını gösteriyor.
SÜPER GÜCÜN TÜKENİŞİ
Pentagon’un iç değerlendirmeleri, bir vakitler hayal bile edilemeyecek bir tabloyu önümüze koyuyor. CNN’in sızdırdığı CSIS datalarına nazaran, ABD ordusu son yedi haftalık ağır operasyon sürecinde hassas akın füzelerinin neredeyse yarısını (yüzde 45) tüketmiş durumda. Dahası, o çok övülen THAAD ve Patriot stokları da yarı yarıya eridi.
TESLİMAT BEŞ YIL SONRA
“Dünya jandarması” denilen ABD, Tomahawklarının yüzde 30’unu, uzun menzilli JASSM stoklarının ise yüzde 20’sini şimdiden bitirdi. Pentagon için asıl korkutucu olan ise şu: Pasifik’te Çin ile muhtemel bir tansiyon yaşanması durumunda, ABD’nin elinde “atacak kurşun” kalmayabilir. Üstelik bugün verilen siparişlerin teslimatı üç ila beş yıl sürüyor. Yani teknoloji dev olsa da, fabrikanın çarkları savaşın suratına yetişemiyor.
ENFAL’IN EHEMMİYETİ NE
Tam da bu noktada, Ankara’dan yükselen ENFAL-17 haberi, yalnızca bir mühimmat duyurusu değil, stratejik bir atağın ilanı niteliğinde… Makine ve Kimya Endüstrisi’nin (MKE) bu yeni atağı, Türkiye’nin diğerlerinin “onayına” yahut “stok durumuna” mahkûm kalmayacağının en somut ispatı olarak okunabilir.
ABD İKİ ÜLKEYE SATTI
ABD, bir yandan kendi stokları erirken öbür yandan Hollanda’ya 200 milyon dolarlık Hellfire, Litvanya’ya ise 214 milyon dolarlık Sidewinder onayı vererek müttefiklerini de ayakta tutmaya çalışıyor. Lakin bu satışlar, alıcılar için bir “güvenlik” sağlasa da, nihayetinde üreticinin (ABD) kapasitesine ve lojistik önceliklerine bağımlı bir güvenlik olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Türkiye ise ENFAL-17 ile kendi yazgısını kendi mühimmatıyla tayin ediyor. Enfal Suresi’nin 17. ayetine atıfla isimlendirilen bu ulusal mühimmat, yalnızca bir silah değil; “Kendi göbeğimizi kendimiz keseriz” iradesinin metalik hali oluyor.
BEKLEYECEK LÜKS YOK
İsrail’in Elbit Systems ile imzaladığı 200 milyon dolarlık yeni mutabakat da bu global paniğin bir kesimi. “Kısa periyotlu savaş senaryoları” vurgusuyla yapılan bu alım, artık kimsenin uzun vadeli sevkiyatları bekleyecek lüksünün kalmadığını gösteriyor. Herkes kendi konutundaki ateş gücünü, mümkün olan en süratli biçimde maksimize etme kaygısında.
FABRİKA YOKSA YOKSUN
Bugün yaşanan mühimmat krizi bize şunu öğretti: En gelişmiş füzeye sahip olmanız yetmez; o füzenin yedeğini kendi fabrikanızda üretemiyorsanız, stratejik olarak “silahsız” sayılırsınız.
ABD’nin devasa stoklarının eridiği, sevkiyat müddetlerinin yıllara yayıldığı bir dünyada, Türkiye’nin ENFAL-17 ve gibisi ulusal projelerle sahneye çıkması, savunma sanayiindeki yerlileşme vizyonumuzun ne kadar hayati olduğunu bir defa daha kanıtladı.
