Fehmi Çalmuk’un politikadam.com’daki “Neler Oluyor Hayatta-3… Firak’ın Çocukları” başlıklı yazısında, “Kimse Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanlığı makamından ayrıldıktan sonra İstanbul Maslak’taki köşkte çelik çomak oynadığını düşünmesin” sözlerini kullanarak, yeni bir milliyetçi-muhafazakar ittifak çalışmaları konusunda “projenin asıl mimarı” olduğunu ileri sürdü. Yazının başlığındaki “firak” sözü ayrılık yahut iki kişinin ya da topluluğun birbirinden uzaklaşması manasına geliyor. Yazıda Çalmuk, “Abdullah Gül ve Fehmi Koru’nun yol haritası bir fermuar üzere birbirine o kadar bağlıdır ki neredeyse düşlerini bile bir görür haldelerdir. AK Parti karşısında yeni bir yol oluşturma uğraşı bir müddettir devam etmektedir” dedi. İşte o yazının tamamı:
“Meslek hayatının 50 yılını doldurmuş bir gözlemcinin dış açısıyla söylemektedir:
“Mahmut Arıkan ve siyaset arkadaşları, lakin iktidara gelerek ülkeye hizmet edebileceği temeline dayalı Erbakan projesini tekrar canlandırarak Saadet Partisini uzun verimli bir seyahate hazırlıyorlar. Zorluklarının elbette farkındalar. Pazar günü Ankara’ya koşan Saadet kitlesinin heyecanı ve Mahmut Arıkan’ın konuşması çerçevesini; siz de İktidar Programı, Tekrar Refah ve Gelecek Partileri idarelerini düşündürmeli. Hiç değilse önlerindeki %7 seçim barajının varlığını hatırlatmalı.”
Fehmi Koru’yu çocukluğumdan beri izlerim, okurum, takip ederim. Olacağı ve olması gerekenleri “erken ikaz sistemi” üzere bildirir. Tahminen bu manada yönlendirir, amaca hakikat gidişatın yol işaretlerini belirler. Necip Fazıl’ın şiirlerini okuduğu long play plağın imalcisi da odur. Merhum Özal’ın DPT’de iken aldığı birinci bilgisayarı kullanmasını teşvik eden gelişmeleri haber veren bir isimdir. Roger Garaudy’nin kitabını birinci defa Türkçeye çeviri ederek kamuoyuyla buluşturan isim de odur.
AK Parti’nin kuruluşunda Amerika başta olmak üzere yaptığı lobi faaliyetleri kurmay kademesinin çok işine gelmiş; tahminen de gençlik arkadaşı Abdullah Gül’e çok değerli bir tahkimat yapmıştı. Artık köşesine çekilmiş üzere görünse de Saadet Partisi üzerine yazdığı yazıyla yeni bir yol haritasının işaretlerini vermektedir. Unutmadan Saadet Partisi içinden Ulusal Görüşçü yeni bir parti çalışması daha yapılıyor. Şu ana kadar örgütlendikleri vilayet sayısı 30’u geçti. Haziran ayında kamuoyu önüne çıkmayı hedefliyorlar.
Abdullah Gül ve Fehmi Koru’nun yol haritası bir fermuar üzere birbirine o kadar bağlıdır ki neredeyse düşlerini bile bir görür haldelerdir. AK Parti karşısında yeni bir yol oluşturma çabası bir müddettir devam etmektedir. Devam eden bu uğraş; geçen seçimlerde CHP üzerinde yapılan ittifakın artık muhafazakar seçmeni kapsayacak bir şekilde Yeniden Refah Partisi, Saadet Partisi, Gelecek Partisi, DEVA Partisi ve buna katılacak muhafazakar ve milliyetçi çizgilerdeki partilerle ete kemiğe bürünecektir. Fehmi Koru’nun belirttiği %7 barajı yalnızca Yeniden Refah Partisi tarafından egale edilmiş durumdadır. Bu haliyle yeni seçim ittifakının şekilleneceği, birebir davaya hizmet eden iki partide olacaktır. Fehmi Koru yazısıyla hem Ali Babacan’a hem de Ahmet Davutoğlu’na -tabirimi mazur görün- “oturun oturduğunuz yerde” derecesine bir istikamet göstermektedir.
Şimdi bu projenin asıl mimarının Abdullah Gül olduğu anlaşılmaktadır. Kimse Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanlığı makamından ayrıldıktan sonra İstanbul Maslak’taki köşkte çelik çomak oynadığını düşünmesin. Tahminen Dışişleri Bakanlığından daha fazla yabancı diplomatların uğrak yeri olan Köşk; birebir vakitte memleketler arası unvana sahip birçok kuruluşun da hem siyasi hem de ekonomik olarak adım atmadan evvel başvurduğu değerli bir kapıdır. Gül, kendisinin ve vakte karşı tarihin kendisine yüklediği sorumluluğu en ince detayına kadar uygulayan bir siyasi figürdür.
AK Parti içine baktığımız vakit Hakan Fidan’ı bulup getiren, onun üzerine bir gelecek inşa eden siyasi kişilik de odur. Hakan Fidan’ın Londra’da İngiltere ile Stratejik İştirak Evrakı imzaladığında nedense birinci aklıma gelen isim de Abdullah Gül olmuştur. Gül boş durmadı; Yunanistan’a, İngiltere’ye gidip lobilerde konuştu.
Şimdi müsaadenizle tarih sayfalarını bir geriye çevirelim. 312 mağduru olan Recep Tayyip Erdoğan, bir bölen olmadığı AK Parti kuruluşunda birtakım takımlar tarafından saf dışı bırakılmak istenmiş; parti kurucusu olmaması konusunda kendisi ikna edilmeye çalışılmıştır. Söylediği kelam şuydu: “Kurucusu olmadığın bir partinin genel başkanı olmam.” Kanıttıra kanıttıra hem kurucu oldu hem de genel lider. Bu kere onu Başbakan yapmamak üzere bir süreç başladı. O tekrar birebir yolu denedi, olmayacak bir işi yaptı; Deniz Baykal’ı ikna ederek siyaset yolunu açtı ve Siirt’ten milletvekili seçildi. 2007 yılında yeniden Erdoğan’ı cumhurbaşkanı adayı yapmamak üzere bu çevreler harekete geçti. Erdoğan adaylığına ait etrafları razı edemeyince “Kardeşim” dediği Abdullah Gül’ü cumhurbaşkanı adayı olarak kamuoyuna ilan etti. Elbette ki Abdullah Gül ve Tayyip Erdoğan ortasında bir kardeşlik hukuku vardır. En azından bu yol arkadaşlığına dayanmaktadır ve bu arkadaşlığın miladı, Ulusal Türk Talebe Birliği’ndeki oluşan geçmişle birlikte 1991 yılından sonra tekrar canlanmıştır. İkisinin de prestij ettiği en değerli kişilik merhum Korkut Özal’dır. Korkut Özal’ın çizdiği siyasi eksen hem Tayyip Erdoğan’ın hayatında hem de Abdullah Gül’ün hayatında tesirli olmuştur.
Ancak gelin görün ki 2002 seçimlerine girilmiş, AK Parti büyük bir farkla seçimleri kazanmış; Erdoğan milletvekili olamadığı için başbakan adayını belirleme vazifesi ona kalmıştı. Okuyunca parmak ısıracağınız halde yaşananları elbette bir gün yazarız.”
